"อ๊าก!!!"
เจียงจั้นเยว่รู้สึกเพียงเลือดร้อนพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ หัวใจเจ็บปวดราวกับจะระเบิด ความโกรธและความเกลียดชังไร้ขอบเขตกลืนกินสติทั้งหมดในชั่วพริบตา เธอวิ่งไปทางแท่นสูงอย่างบ้าคลั่ง!
วิ่ง! เร็วเข้า! ต้องช่วยแม่ให้ได้!
แต่ไม่ว่าเธอจะวิ่งสุดฝีเท้าแค่ไหน แท่นสูงนั้นกลับเหมือนอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ระยะทางไม่ลดลงเลยสักนิด
เสียงร้องโหยหวนของครอบครัวค่อยๆ เบาลง แววตาที่เปี่ยมด้วยความหวังของพวกเธอก็ถูกบดขยี้ทีละน้อย ขณะที่เงาร่างทั้งสามในกองไฟยิ่งกรีดเนื้ออย่างชัดเจนและโหดเหี้ยม
ความสิ้นหวังราวกับกระแสน้ำเย็นเฉียบ ค่อยๆ ท่วมท้นเจียงจั้นเยว่ทีละนิ้ว
ในชั่วขณะที่เธอกำลังจะถูกความสิ้นหวังกลืนกินจนหมดสิ้น ทั้งสามคนที่เชือดเนื้อนั้นดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาจ้องมองของเธอ จึงหยุดเคลื่อนไหวพร้อมกัน แล้วค่อยๆ หันหลังกลับมา
เปลวไฟส่องให้เห็นใบหน้าของพวกเธอชัดเจน
นั่นคือชายผอมแห้ง หญิงสาวส้นสูง และชายชุดสูทที่ตายด้วยน้ำมือเธอในวันนี้!
ใบหน้าของพวกเธอเปรอะเปื้อนคราบเลือด มุมปากแยกเขี้ยวยิ้ม พากันมองมาที่เจียงจั้นเยว่ เผยรอยยิ้มที่ปนเปื้อนด้วยเศษเลือดเนื้อ อันมีชัยและอาฆาตแค้น
โดยเฉพาะหญิงสาวส้นสูงนั้น ถึงขั้นทำท่าปาดคอใส่เธอ
จากนั้น หญิงสาวก็ค่อยๆ ชูมีดเชือดหมูที่คุ้นตาขึ้นเล่มหนึ่ง ต่อหน้าเจียงจั้นเยว่ แล้วปักมีดลงในหัวใจของแม่เธออย่างแรง!
เจียงจั้นเยว่มองภาพนี้ด้วยความเจ็บปวดสุดจะพรรณนา ถึงกับเจ็บใจจนเปล่งเสียง "ฮึกๆ" ได้เพียงแผ่วเบา
ทว่า ณ จุดสูงสุดของความเจ็บปวดแสนสาหัสนี้ เมื่อมองดูมีดเชือดหมูที่คุ้นตาบนอกของแม่ และใบหน้าคุ้นเคยทั้งสามนั้น แสงสว่างแห่งความกระจ่างอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนก็พลันไหลบ่าเข้าสู่สมอง
"ไม่...ไม่ใช่...ไม่ใช่แล้ว!"