เดิมทีอู๋ฉุยเหลียนช่วยเซี่ยหรงหรงก็เพื่อประจบพ่อของอีกฝ่าย แล้วตอนนี้ล่ะ?
เธอไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยสักอย่าง แถมยังทำให้สามีของตัวเองต้องถูกไจ๋เยว่แจ้งเรื่องไปยังฝ่ายการเมืองเพื่อรับโทษด้วย!
ในเวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นพี่น้องรักใคร่กลมเกลียว หรือครอบครัวเดียวกันร่วมทุกข์ร่วมสุข อู๋ฉุยเหลียนก็คิดเพียงเอาตัวรอดก่อน รีบปัดตัวเองให้พ้นจากเรื่องนี้โดยสิ้นเชิง
ต่อให้ภายหลังหลี่ซิ่วกับเซี่ยหรงหรงจะมาเอาเรื่องเธอ เธอก็มีเหตุผลอยู่ดี ใครใช้ให้เซี่ยหรงหรงเล่นงานเธอก่อนล่ะ?
ถ้าเซี่ยหรงหรงไม่มาหาเธอ อย่างมากเธอก็คงแค่พูดจาไม่ดีเกี่ยวกับเสิ่นเจียวลับหลังสองสามคำ ไม่มีทางไปขัดแย้งกับใครหรอก เธอไม่ได้โง่จนไม่รู้ว่าสามีของเสิ่นเจียวมีฐานะอย่างไร
“ท่านผู้บัญชาการไจ๋ เมื่อเช้าที่ฉันด่าเสิ่นเจียว เป็นเพราะหลานสาวสั่งให้ทำ นอกจากนั้นเธอยังให้ฉันปล่อยข่าวเสีย ๆ หาย ๆ ของเสิ่นเจียวในบ้านพักทหารด้วย”
อู๋ฉุยเหลียนโกรธจนไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เธอสารภาพกับไจ๋เยว่และเสิ่นเจียวตรง ๆ
“เธอให้ฉันทำลายชื่อเสียงของเสิ่นเจียวในบ้านพักทหาร ทำให้ทุกคนเกลียดเธอ แล้วก็โดดเดี่ยวกับกีดกันเธอ”
“ฉันก็แค่ทำตามที่เซี่ยหรงหรงไหว้วาน ไม่อย่างนั้นฉันจะมีเหตุผลอะไรไปเล่นงานเสิ่นเจียวล่ะ!”
พอได้ยินเช่นนี้ เซี่ยหรงหรงก็เบิกตาโต เดินตรงเข้าไปหาอู๋ฉุยเหลียน โจวฉินเห็นท่าทางเหมือนอีกฝ่ายจะเข้าไปหาเรื่อง จึงรีบยื่นมือคว้าแขนเธอไว้
“คุณป้า! ทำไมถึงใส่ร้ายฉันแบบนี้ล่ะ? ฉันไปบอกให้คุณป้าทำลายชื่อเสียงเสิ่นเจียวตั้งแต่เมื่อไรกัน?!” เซี่ยหรงหรงโต้เสียงดังอย่างไม่ยอมรับ
“ทำไมจะไม่ใช่เธอ? เธอบอกว่าแม่ของเธอทำเรื่องนี้แล้วสะดุดตาเกินไป ถึงได้ให้ฉันทำแทน!” อู๋ฉุยเหลียนเถียงกลับ