“นี่ไม่ใช่แค่การโต้เถียงกันด้วยวาจา แต่เป็นการที่เซี่ยหรงหรงกับอู๋ฉุยเหลียนด่าทอและประจานเสิ่นเจียวต่อหน้าสาธารณชนอยู่ฝ่ายเดียว”
“เสิ่นเจียวถูกใส่ความและไม่ได้รับความเป็นธรรม หากไม่รีบจัดการ ภายในวันเดียวเรื่องก็จะแพร่สะพัดไปทั่วบ้านพักทหาร หลักการปฏิบัติภารกิจของทหารคือ ต้องโจมตีให้รวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด”
ได้ยินไจ๋เยว่ยกเหตุผลเช่นนี้ขึ้นมา ทั้งยังอ้างหลักการปฏิบัติภารกิจของทหารอีก จางเจิ้นกั๋วอยากโต้แย้งสักสองสามคำ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกไป
เรื่องจุกจิกของพวกผู้หญิงในบ้านพักครอบครัวจะเอาไปเทียบกับภารกิจได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ไจ๋เยว่ไม่ได้แค่รีบร้อน แต่ถึงกับไม่รอให้กลับไปตอนเย็น แถมตอนนั้นยังขู่ว่าจะแจ้งความเซี่ยเป่ากั๋วไปพร้อมกันด้วย
จุ๊ ๆ ในฐานะคนนอกที่มองดูอยู่ ภาพตรงหน้าช่างเหมือน “พลันพิโรธเพื่อนางงาม” จริง ๆ ราวกับเสิ่นเจียวที่ถูกกลั่นแกล้งเป็นคู่หมั้นของเขาอย่างไรอย่างนั้น
“คุณก็ทวงความเป็นธรรมให้เธอแล้ว แถมยังเปิดโปงต่อหน้าทุกคนว่าเซี่ยหรงหรงรังแกเสิ่นเจียว เรื่องใบรายงานตนยอมรับข้อผิดพลาดต่อสาธารณะทางคณะกรรมการ ผมว่าไม่ต้องแล้วก็ได้ เป้าหมายสำเร็จไปตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ” จางเจิ้นกั๋วกล่าว
ไจ๋เยว่หันมามองเขา ก่อนตอบอย่างหนักแน่นโดยไม่ต้องคิด “ไม่ได้”
“ผมต้องการให้เซี่ยหรงหรงจำบทเรียนครั้งนี้ให้ขึ้นใจ จะได้ไม่ทำซ้ำอีก”
“เรื่องที่เธอเขียนจดหมายแจ้งความเมื่อวันก่อน ผมเห็นแก่หน้าพ่อเธอเลยไม่เอาเรื่อง แต่เธอกลับไปหาเรื่องเสิ่นเจียวถึงบ้าน ด่าทอเธอ แถมยังจะลงมือทำร้าย ทั้งที่ตอนนั้นพูดว่าจะขอโทษเสิ่นเจียว แต่สุดท้ายก็ไม่ขอโทษ”
“คนแบบนี้ถ้าไม่ได้รับโทษจริงจัง ก็ไม่มีทางจำ”