“ฉันดูใบลงทะเบียนของเธอแล้ว เธอจบมัธยมปลาย แถมยังเขียนหนังสือได้สวยมาก หัวไวแน่นอน เธออย่าคอยจับผิดแล้วหาเรื่องเล่นงานเธออีกเลย” หลี่ชุนหลานพูดต่อ
เมื่อได้ยินน้าชมผู้หญิงแพศยาคนนั้น เซี่ยหรงหรงก็ยิ่งโมโห ถามเสียงกราดเกรี้ยวว่า
“น้าคะ! ตกลงน้าอยู่ข้างใครกันแน่? ทำไมถึงช่วยพูดให้เสิ่นเจียวได้คะ?!”
หลี่ชุนหลานรู้จักนิสัยหลานสาวดี อีกไม่นานก็ถึงเวลาเริ่มงานแล้ว เธอจึงหยิบเข็มให้น้ำเกลือและอุปกรณ์อื่น ๆ ที่ต้องใช้สอนขึ้นมา ก่อนลุกยืนพลางพูดว่า
“พอได้แล้ว อย่ามาก่อเรื่องที่นี่ น้ายังมีงานต้องทำ ถ้าพ่อเธอรู้ว่าเธอทำตัวแบบนี้ เขาคงดุเธอไม่น้อยแน่”
พูดจบ หลี่ชุนหลานก็จากไป ไม่คิดต่อปากต่อคำกับเซี่ยหรงหรงอีก เมื่อเห็นน้าเดินออกไป เซี่ยหรงหรงก็ยืนกัดฟันถลึงตาอยู่กับที่ กำหมัดแน่นทั้งสองข้าง
หัวไวมากใช่ไหม? เธอไม่เชื่อหรอกว่าเสิ่นเจียวผู้หญิงแพศยาคนนั้นจะเรียนให้น้ำเกลือได้เร็วขนาดนั้น!
หมอเท้าเปล่าตามชนบทจะรู้อะไรเรื่องให้น้ำเกลือ? เสิ่นเจียวอาจไม่เคยเห็นกระบอกฉีดยาด้วยซ้ำ!
ขอให้ตอนเรียนมือสั่นจนเห็นเลือดแล้วเป็นลมไปเลย แบบนั้นจะได้ถูกไล่ออกจากหน่วยพยาบาลทันที!
-
ห้องเรียนชั้นสองของอาคารหน่วยพยาบาล
วันนี้เป็นการเรียนภาคปฏิบัติ หลี่ชุนหลานนำอุปกรณ์ให้น้ำเกลือออกมาแสดงทีละชิ้นพร้อมอธิบาย เสิ่นเจียวมองขวดแก้วแขวนให้น้ำเกลือกับสายยางสีเหลืองแล้วไม่รู้สึกแปลกตาเลย
ตอนที่ปู่ยังมีชีวิตอยู่ ท่านเคยให้น้ำเกลือคนอื่น แม้จะไม่ได้ทำบ่อย แต่เธอคอยยืนดูอยู่ข้าง ๆ จนจำขั้นตอนทุกอย่างได้
ทว่าเธอไม่เคยลงมือทำจริง เพราะการให้น้ำเกลืออาจทำให้คนไข้หนาวสั่น หรือถึงขั้นช็อก หากเกิดเรื่องขึ้นมาก็ช่วยเหลือได้ยาก