“ขอแค่คุณไม่ไปร้องเรียนกับคณะกรรมการ คุณอยากให้ทำยังไงก็ได้ทั้งนั้น” โจวฉินรีบพูด
“ใช่ค่ะ ให้หล่อนขอโทษคุณ แล้วก็ชดเชยให้คุณด้วย คุณมาที่นี่คงมีเฟอร์นิเจอร์ไม่มาก ให้หวังฉุยเหลียนซื้อ ตู้เสื้อผ้าบานใหญ่ที่มีกระจกให้คุณสักใบ ดีไหมคะ?” เจิ้งอวี้ฟางพูด
“ถ้าไม่ถูกใจตู้เสื้อผ้า งั้นเอาโทรทัศน์ขาวดำไหมล่ะคะ ของแพงเลยนะ ไม่ใช่ราคาถูก ๆ” โจวฉินพูด
เสิ่นเจียวเห็นพวกเธอคิดจะเอาสิ่งของมาติดสินบน จึงปฏิเสธอย่างไม่ไยดีแม้แต่น้อย
“ของที่พวกคุณพูดมาฉันไม่สนใจทั้งนั้น”
ไม่ว่าจะเป็นตู้ใบใหญ่ที่มีกระจก โทรทัศน์ หรือเครื่องเล่นเทป ต่อไปเธอจะพยายามเก็บเงินซื้อเอง ไม่ใช่รับสินบนในตอนนี้
สิ่งที่เธอต้องการคือความเป็นธรรม หวังฉุยเหลียนด่าทอเธอต่อหน้าคนอื่น แต่กลับไม่ยอมออกมาพบ ไม่แม้แต่จะขอโทษสักคำ แล้วคิดจะทำให้เรื่องนี้จบลงง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?
อีกอย่าง หากเธอรับของพวกนี้จากพวกนั้น วันหน้าหวังฉุยเหลียนกับคนอื่น ๆ คงเอาไปตราหน้าเธอว่า “เห็นแก่ของ” หรือ “คนบ้านนอกไม่เคยเห็นเงิน แค่ใช้เงินก็ไล่กลับไปได้แล้ว”
นอกประตู
เมื่อเห็นเสิ่นเจียวปฏิเสธอย่างไม่ลังเล โจวฉินกับเจิ้งอวี้ฟางต่างชะงักไปพร้อมกัน
พวกเธอไม่คิดเลยว่าเงื่อนไขชดเชยที่เสนอไปจะน่าดึงดูดขนาดนี้ ถึงขั้นซื้อโทรทัศน์ให้ได้ แต่เสิ่นเจียวกลับไม่ยอมรับ
ทว่าแล้วทั้งสองก็นึกขึ้นได้ว่าที่นี่เป็นบ้านของใคร และเสิ่นเจียวกำลังจะแต่งงานกับใคร ในพริบตาจึงรู้ตัวว่าไม่ควรใช้เงินกับสิ่งของมาทำให้เรื่องจบ
อย่างไรตระกูลไจ๋ก็ไม่ได้ขาดเงิน หลังแต่งงานไจ๋เยว่คงจัดหาเฟอร์นิเจอร์พวกนั้นให้เธออยู่แล้ว