พวกผู้หญิงต่างพูดกันคนละประโยคสองประโยค ระหว่างนั้นก็ส่งเสียงจิ๊จ๊ะ พลางส่ายหน้าเบ้ปาก เห็นได้ชัดว่าดูแคลนพฤติกรรมเช่นนี้
ถึงอย่างไรชื่อเสียงของผู้หญิงก็สำคัญ ยังไม่แต่งงาน ไม่มีสถานะอะไรแท้ ๆ แต่กลับกล้ามาอยู่กับผู้ชายในบ้านพักครอบครัวอย่างนั้นหรือ?
ถ้าเป็นสมัยโบราณ คงถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงแพศยา จนต้องถูกจับใส่เข่งถ่วงน้ำแล้ว
“ฉันเตือนพวกคุณไว้นะ อย่าเอาเรื่องคนอื่นไปนินทาลับหลัง! ผู้บัญชาการไจ๋กับเสิ่นเจียวรักกันดี จะยื่นเรื่องขอแต่งงานก็แค่เรื่องง่าย ๆ เองไม่ใช่เหรอ?”
หวังฮุ่ยอยู่ในห้อง พอได้ยินเพื่อนบ้านพูดจาสับสนวุ่นวาย ใส่ร้ายเสิ่นเจียว เธอก็โผล่หน้าออกมาเตือนพวกหล่อน
พวกผู้หญิงช่างเม้าท์ที่ยืนอยู่ใต้ระเบียงได้ยินแล้วก็ไม่พอใจ จึงสวนกลับว่า
“รักกันแค่ไหนก็เถอะ นี่ไม่ใช่ว่ายังไม่แต่งงานก็มาอยู่กับเขาแล้วหรือไง? พฤติกรรมแบบนี้เหลวไหลไม่รู้จักสำรวม”
“ใช่แล้ว ที่ไหนเขาจะไปอยู่บ้านผู้ชายทั้งที่ไม่มีสถานะอะไร ยิ่งที่นี่เป็นเขตทหารด้วย”
“ฉันว่าเสิ่นเจียวคงอยากทำให้เรื่องมันเลยตามเลยก่อนล่ะมั้ง หน้าตาสวยขนาดนั้น ผู้ชายคนไหนเห็นแล้วจะไม่ใจสั่น? อยู่กับผู้บัญชาการไจ๋นาน ๆ แล้วยังจงใจยั่วยวนเขาอีก แบบนี้ก็สำเร็จแน่!”
“นั่นสิ ไม่อย่างนั้นก่อนเธอมา ทำไมผู้บัญชาการไจ๋ไม่ยื่นเรื่องขอแต่งงานล่ะ? ถ้าชอบเธอจริง ก็คงไม่ปล่อยให้เธอต้องมาลำบากใจแบบนี้หรอก”
……
หวังฮุ่ยได้ยินพวกหล่อนเดาสุ่มไปต่าง ๆ นานา แถมยังพูดเหมือนมั่นใจนัก เธอก็เท้าเอวด้วยความโมโห
“รีบกลับไปทำกับข้าวของพวกคุณได้แล้ว วัน ๆ เอาแต่ปากว่างมาพูดเรื่องสามีภรรยาคนอื่น”