เสิ่นเจียวค่อนข้างประหลาดใจที่ไจ๋เยว่คีบกับข้าวให้ เธอหันไปมองเขาโดยไม่รู้ตัว ไจ๋เยว่วางตะเกียบไว้ข้างจานแล้วอธิบายว่า
“ตะเกียบกลางน่ะ”
แม้เสิ่นเจียวจะไม่ได้ตั้งใจถามเรื่องนี้ แต่เธอก็ไม่ได้พูดออกไป เพียงเอ่ยขอบคุณเบา ๆ แล้วหันกลับมา
อู๋กุ้ยเซียงก็คีบกับข้าวใส่ชามให้เสิ่นเจียวเช่นกัน เสิ่นเจียวหันไปขอบคุณเธอ อู๋กุ้ยเซียงยิ้มแล้วบอกว่า
“จะขอบคุณอะไรกัน คนกันเองทั้งนั้น กินเยอะ ๆ สิ”
“ใช่แล้ว เธอผอมขนาดนั้น กินอีกหน่อยเถอะ” จางเจิ้นกั๋วพูดเสริม
เสิ่นเจียวสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของทุกคน จึงยิ้มพลางกินอาหารในชามจนหมด
บางทีอู๋กุ้ยเซียงคงสังเกตเห็นว่าเธอเกรงใจ หลังจากนั้นจึงคีบกับข้าวให้ไม่หยุด พอชามว่างก็เติมเนื้อกับผักให้ทันที จนท้ายที่สุดเสิ่นเจียวกินอิ่มเสียจนแน่นท้อง
เมื่ออู๋กุ้ยเซียงคอยคีบอาหารให้ไม่ขาด ไจ๋เยว่จึงไม่จำเป็นต้องลงมือ ตะเกียบกลางจึงวางนิ่งอยู่ข้างจาน ไม่ถูกหยิบขึ้นมาอีกเลย
หลังมื้อเย็น เสิ่นเจียวช่วยเก็บกวาด ตอนแรกเธอยังจะล้างจานด้วย แต่อู๋กุ้ยเซียงปฏิเสธทันที
อู๋กุ้ยเซียงตั้งใจจะรั้งเธอไว้คุยต่ออีกสักหน่อย แต่ไจ๋เยว่บอกว่าเสิ่นเจียวต้องกลับไปทบทวนบทเรียน เตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยช่วงครึ่งปีหลัง อู๋กุ้ยเซียงจึงเอ่ยชมเธอก่อน แล้วก็ไม่ได้รั้งไว้
“ตั้งใจเรียนให้ดีนะ เสิ่นเจียว ฉันเชื่อว่าเธอสอบติดแน่ พอได้จดหมายตอบรับแล้ว ฉันจะซื้อประทัดมาจุดสองพวงแถวบ้านพักครอบครัว แล้วให้ป้าอู๋จัดโต๊ะเลี้ยงฉลองให้เธอด้วย” จางเจิ้นกั๋วกล่าวให้กำลังใจพร้อมรอยยิ้ม