“ไม่ต้องเกรงใจหรอก” ไจ๋เยว่ตอบหญิงสาวที่กล่าวขอบคุณ
จากนั้นเขาก็พาเสิ่นเจียวไปยังอาคารอิฐแดงสามชั้นที่แยกเป็นสัดส่วน ซึ่งเป็นที่ตั้งของหน่วยพยาบาล พร้อมแนะนำสถานที่ต่าง ๆ ให้เธอฟังคร่าว ๆ ทีละแห่ง
เสิ่นเจียวไม่คิดเลยว่าหน่วยพยาบาลจะอยู่ใกล้กว่าที่เธอจินตนาการไว้ ไจ๋เยว่จึงอธิบายให้ฟังว่า
“หน่วยพยาบาลยังรับตรวจรักษาคนในบ้านพักครอบครัวด้วย พื้นที่ที่ตั้งไว้จึงสะดวกทั้งทหารและครอบครัวให้เดินทางมารับบริการ”
เสิ่นเจียวเข้าใจแล้ว เธอพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเดินเข้าไปในอาคารหน่วยพยาบาล ไจ๋เยว่พาเธอขึ้นไปยังห้องทำงานชั้นสอง
ตลอดทางที่เดินผ่าน พยาบาลสาธารณสุขและทหารหลายนายต่างแอบมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ชื่อเสียงของไจ๋เยว่โด่งดังไปทั่วทุกหน่วยในเขตทหาร ทั้งหน้าตาหล่อเหลา ความสามารถโดดเด่น อีกทั้งยังมีภูมิหลังครอบครัวไม่ธรรมดา ไม่มีใครที่ไม่รู้จักเขา
ข่าวลือเกี่ยวกับคู่หมั้นของเขาก็เล็ดลอดไปถึงหูคนในเขตทหารอยู่บ้างแล้ว คราวนี้เมื่อเห็นผู้บัญชาการไจ๋พาหญิงสาวคนหนึ่งมาด้วยตัวเอง ทุกคนย่อมนึกเชื่อมโยงไปถึงเรื่องนั้น
เมื่อมองจากด้านหน้า หญิงสาวคนนั้นน่าจะอายุราวยี่สิบปี ผิวขาวสะอาด คิ้วเรียวเหมือนใบหลิว ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโตเป็นประกายใสราวกับผลองุ่น ช่างงดงามจนแทบเรียกได้ว่าเป็นหญิงงามล่มเมือง
เมื่อยืนเคียงข้างผู้บัญชาการไจ๋ ทั้งสองดูเหมาะสมกันอย่างยิ่ง เหล่าทหารต่างชื่นชมอยู่ในใจ ส่วนพยาบาลสาธารณสุขที่ยังไม่ได้แต่งงานและแอบมีใจให้เขาหลายคน ต่างพากันใจสลาย