ฟังเสียงเจ้าขนปุยรู้เรื่อง บ้านฉันกลายเป็นสวนสัตว์

ตอนที่ 39 นี่เรียกว่าไม่ตอบตกลงอีกเหรอ?

6 นาที· 1.3K คำ

“เดี๋ยวค่อยกินเนื้อย่างกันนะ กินเธอด้วยได้ไหม?”

“ได้สิ!”

เจียงฉือหาวพลางพยักหน้า บันทึกข้อมูลชุดสุดท้ายของช่วงเช้าลงในสมุด จากนั้นก็ลูบลูกเสือตัวน้อยสองตัวในอ้อมแขนไปพลาง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไปพลาง

เจียงฉือครุ่นคิดเรื่องแก้ปัญหาคุณสมบัติของศูนย์หาบ้านให้สัตว์อยู่นาน

ตอนนี้คงทำได้แค่ลองติดต่อดูก่อน

เขากดโทรหาโทรศัพท์มือถือของรองหัวหน้าเฉินแห่งศูนย์อนุรักษ์ก่อน

“ฮัลโหล?”

“หัวหน้าเฉินครับ ผมมีเรื่องอยากสอบถามหน่อยครับ”

“ว่ามาสิ เรื่องอะไรถึงทำให้คนเก่งอย่างเราลำบากใจได้?”

เจียงฉืออธิบายสถานการณ์คร่าว ๆ แล้วรอฟังคำตอบจากรองหัวหน้าเฉิน

“เจียงฉือ นายไม่ค่อยทันคน ฉันก็จะพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน”

“เรื่องคุณสมบัตินี่ดูเหมือนซับซ้อน แต่จริง ๆ แล้วมันก็แค่ใบรับรองที่ทำให้นายเลี้ยงสัตว์ป่าคุ้มครองได้อย่างถูกกฎหมาย”

“ตอนนี้มีหลายวิธีที่จะขอใบรับรอง จะเป็นสถานีช่วยเหลือสัตว์กึ่งทางการ หรือศูนย์อนุรักษ์แบบพวกเราก็ได้ทั้งนั้น”

“ขออนุมัติในพื้นที่เราไม่ง่ายแน่ แต่ฉันจำได้ว่านายมีศิษย์พี่คนหนึ่งเป็นศาสตราจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยเจียวทงเซี่ยงไฮ้ใช่ไหม?”

“ลองถามศิษย์พี่ดูสิ เขาติดต่อกับมูลนิธิหลายแห่ง”

เจียงฉือแค่ตอบสนองช้า แถมยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนเท่าไร แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเขาโง่

คำพูดของรองหัวหน้าเฉินชัดเจนมาก เจียงฉือย่อมเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป