“เดี๋ยวค่อยกินเนื้อย่างกันนะ กินเธอด้วยได้ไหม?”
“ได้สิ!”
เจียงฉือหาวพลางพยักหน้า บันทึกข้อมูลชุดสุดท้ายของช่วงเช้าลงในสมุด จากนั้นก็ลูบลูกเสือตัวน้อยสองตัวในอ้อมแขนไปพลาง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไปพลาง
เจียงฉือครุ่นคิดเรื่องแก้ปัญหาคุณสมบัติของศูนย์หาบ้านให้สัตว์อยู่นาน
ตอนนี้คงทำได้แค่ลองติดต่อดูก่อน
เขากดโทรหาโทรศัพท์มือถือของรองหัวหน้าเฉินแห่งศูนย์อนุรักษ์ก่อน
“ฮัลโหล?”
“หัวหน้าเฉินครับ ผมมีเรื่องอยากสอบถามหน่อยครับ”
“ว่ามาสิ เรื่องอะไรถึงทำให้คนเก่งอย่างเราลำบากใจได้?”
เจียงฉืออธิบายสถานการณ์คร่าว ๆ แล้วรอฟังคำตอบจากรองหัวหน้าเฉิน
“เจียงฉือ นายไม่ค่อยทันคน ฉันก็จะพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน”
“เรื่องคุณสมบัตินี่ดูเหมือนซับซ้อน แต่จริง ๆ แล้วมันก็แค่ใบรับรองที่ทำให้นายเลี้ยงสัตว์ป่าคุ้มครองได้อย่างถูกกฎหมาย”
“ตอนนี้มีหลายวิธีที่จะขอใบรับรอง จะเป็นสถานีช่วยเหลือสัตว์กึ่งทางการ หรือศูนย์อนุรักษ์แบบพวกเราก็ได้ทั้งนั้น”
“ขออนุมัติในพื้นที่เราไม่ง่ายแน่ แต่ฉันจำได้ว่านายมีศิษย์พี่คนหนึ่งเป็นศาสตราจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยเจียวทงเซี่ยงไฮ้ใช่ไหม?”
“ลองถามศิษย์พี่ดูสิ เขาติดต่อกับมูลนิธิหลายแห่ง”
เจียงฉือแค่ตอบสนองช้า แถมยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนเท่าไร แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเขาโง่
คำพูดของรองหัวหน้าเฉินชัดเจนมาก เจียงฉือย่อมเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่