คำพูดของผู้อำนวยการทำให้หูเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง แต่สีหน้ากลับแข็งค้างขึ้นมาทันที เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรแจ้งตำรวจ
ถังหว่านหว่านมองผู้อำนวยการด้วยแววตาใคร่รู้ รอคำตอบจากเขา
ผู้อำนวยการครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มอธิบาย
“หมาจิ้งจอกอาร์กติกพวกนี้เป็นสัตว์ที่สวนสัตว์นำเข้ามาเพื่อเพาะพันธุ์ เราทายาที่ช่วยเร่งการขยายพันธุ์ไว้บนเนื้อกระต่ายแล้ว”
“ถึงจะเป็นแค่สมุนไพร แต่ยาสำหรับสัตว์โดยทั่วไปออกฤทธิ์ค่อนข้างแรง”
บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะ หางตาของถังหว่านหว่านกระตุกสองสามครั้ง เธอไม่รู้จะออกความเห็นอย่างไรดี
เดิมทีกระต่ายในสวนสัตว์ก็มีไว้ให้นักท่องเที่ยวซื้อไปป้อนสัตว์อยู่แล้ว และตอนซื้อก็ระบุชัดเจนว่าซื้อสิทธิ์ในการป้อน ไม่ใช่ซื้อตัวกระต่าย
การที่คุณป้าหยิบกระต่ายไปก็เข้าข่ายลักทรัพย์แล้ว หากกระต่ายถูกกินเองยังพอว่า อย่างมากก็แค่ทำให้คุณลุงคนนั้นต้องลำบาก
แต่ถ้าเอาไปให้คนอื่นหรือขายต่อ ถังหว่านหว่านคิดว่าเผลอ ๆ อาจโดนตั้งข้อหาวางยาพิษได้เลย
คอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดพลันหลั่งไหลขึ้นมาไม่ขาดสาย ทั้งที่มีคนอยู่แค่ร้อยกว่าคน แต่กลับเดือดพล่านราวกับคลื่นยักษ์ซัดโถม
【หา ไม่ใช่สิ ใช้กับสัตว์เหรอ?】
【ฉันไม่กล้าจินตนาการเลยว่าบ้านคุณป้าคนนั้นจะเป็นยังไง!】
【เดี๋ยวนะ คุณป้าคิดอะไรอยู่ ถึงกับฉวยประโยชน์แบบนี้ได้ด้วยเหรอ?】