บทที่ 36 คุณสมบัติ
หลังจากแมวตัวใหญ่ตัวเล็กกินกันเสร็จ ถังหว่านหว่านก็ยืดเส้นยืดสาย ก่อนปิดประตูกรงของแมวสามสี แล้วเดินลงไปชั้นล่างพร้อมแม่เสือ
ตอนนี้เจียงฉือจัดระเบียบข้อมูลที่บันทึกไว้ในช่วงหลายวันมานี้ใกล้เสร็จแล้ว พอเห็นถังหว่านหว่านลงมา เขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เช่นกัน
“งั้นฉันกลับก่อนนะ?”
“ได้สิ ถ้าวันนี้ทำการทดลองจนดึก พรุ่งนี้ไม่ต้องมาเช้านักก็ได้”
ถังหว่านหว่านไม่เคยผ่านการเคี่ยวกรำในห้องทดลองด้วยตัวเองมากนัก แต่ก็เคยเห็นรุ่นพี่ผู้หญิงในระดับบัณฑิตศึกษาหลายคนถูกการทดลองทรมานจนเป็นอย่างไร
เธอมั่นใจเต็มร้อยว่า ด้วยนิสัยของเจียงฉือ พอเข้าไปอยู่ในห้องทดลองแล้ว เขาอาจถึงขั้นลืมไปเลยว่ามนุษย์ต้องนอนหลับ
“ขอบคุณนะ!”
เจียงฉือเอ่ยขอบคุณอย่างจริงจัง ก่อนหิ้วกระเป๋าเป้ของตัวเองเดินออกจากประตูศูนย์หาบ้านให้สัตว์
【เอ๊ะ พี่เจียงไปไหนแล้วล่ะ?】
【เดี๋ยวนะ หว่านหว่านไล่เขากลับไปทำไมล่ะ (ทำหน้าหมาน้อย)】
【หา?】
ถังหว่านหว่านเหลือบมองข้อความในห้องถ่ายทอดสด แล้วอดบ่นออกมาไม่ได้
“อะไรคือไล่เขากลับไปกันล่ะ วันนี้ตอนบ่ายเจียงฉือมีการทดลอง ฉันจะไปถ่วงงานสำคัญของเขาได้ยังไง?”
หลังอธิบายให้ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดฟังแล้ว ถังหว่านหว่านก็เข้าไปทำบะหมี่ซอสเนื้อแบบง่าย ๆ ในครัว กินรองท้องไปหนึ่งชาม
พอไม่มีเจียงฉืออยู่ ถังหว่านหว่านก็รู้สึกไม่คุ้นชินขึ้นมาทันที
หลัก ๆ คือเธอแบ่งงานออกไปให้เขาช่วยทำมาหลายวัน พอกลับมาต้องรับผิดชอบทุกอย่างเองอีกครั้ง ก็ยังปรับตัวไม่ค่อยได้