มุมปากของถังหว่านหว่านผุดรอยยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะเอ่ยอธิบายให้ผู้ชมในห้องไลฟ์และเจียงฉือฟังด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“ตอนมันเพิ่งมาที่ศูนย์หาบ้านให้สัตว์ใหม่ ๆ ดุมาก แทบจะกัดทั้งคนทั้งแมวไปทั่ว”
“ฉันเลยโกนขนมันจนเกลี้ยง แล้วก็ตัดไข่ทิ้ง พอมันคิดจะลงไม้ลงมือ ฉันก็ใช้แส้เส้นเล็ก ๆ ฟาดก้น แค่ไม่กี่วันก็เชื่องแล้ว”
เมื่อได้ฟังถังหว่านหว่านเล่า ซางเปียวก็อดสั่นสองทีไม่ได้
ความทรงจำอันเจ็บปวดและน่าอับอายในช่วงนั้นฝังลึกอยู่ในความทรงจำของมัน
รอยยิ้มของถังหว่านหว่านในตอนนั้นยังคงแจ่มชัดอยู่ตรงหน้า ราวกับปีศาจร้าย
【เดี๋ยวก่อน นี่เอามาใช้กับแมวได้จริง ๆ เหรอ?】
【ฉันรู้แค่ว่าฝึกสุนัขได้ แล้วฝึกแมวได้ด้วยเหรอ?】
【ทำแบบนี้จะไม่เป็นอะไรจริง ๆ เหรอ?】
ถังหว่านหว่านเห็นข้อสงสัยของผู้ชมในห้องไลฟ์ จึงยิ้มเจื่อน ๆ แล้วอธิบาย
“แมวส่วนใหญ่ที่ศูนย์หาบ้านให้สัตว์นิสัยค่อนข้างเชื่อง คนมารับไปเลี้ยงได้ทุกเมื่อ”
“แต่ถ้าเป็นตัวที่ดุอย่างซางเปียว หากไม่ผ่านการฝึก สุดท้ายก็ทำได้แค่การุณยฆาต”
“เพื่อรักษาชีวิตมันไว้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน ฉันก็จะพยายามฝึกให้มันเชื่องจนยอมรับชีวิตในศูนย์หาบ้านให้สัตว์ได้”
【ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ลำบากหว่านหว่านแล้วนะ!】
【สมแล้วที่เป็นลูกอกตัญญู ต้องตีถึงจะเชื่อง!】
【แบบนี้สิ ฉันก็ว่าแล้วว่าหว่านหว่านไม่มีทางทำร้ายแมวจริง ๆ หรอก!】