คำพูดของถังหว่านหว่านทำให้เจียงฉือชะงักไปทั้งตัว เขาจ้องมองแม่เสืออยู่นาน สีหน้าแข็งค้าง
ราวกับอากาศหยุดนิ่งลงในชั่วขณะนั้น เจียงฉือยืนนิ่งครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะหันไปมองถังหว่านหว่านในที่สุด
“เอ่อ... พอจะคุยกันได้ไหม ให้ครอบครัวสามตัวนี้อยู่ที่นี่ต่ออีกสักระยะ”
ได้ยินเช่นนั้น ถังหว่านหว่านก็เลิกคิ้วขึ้น มุมปากแทบกลั้นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ไม่อยู่
“คุณก็รู้ว่าศูนย์หาบ้านให้สัตว์ของเรามีเงินทุนไม่ค่อยพอมาตลอด ถ้าจะเลี้ยงเสือโคร่งไซบีเรียสักตัวก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย”
พอได้ยินแบบนั้น เจียงฉือก็รีบตบอกให้คำมั่นทันที
“วางใจได้ เรื่องเงินทุนฉันจัดการได้ ไม่ว่าจะเป็นเงินสนับสนุนหรือเงินทุนวิจัยของฉันก็มีพอแน่นอน!”
ในที่สุดถังหว่านหว่านก็พยักหน้าให้กับคำพูดของเจียงฉือ
“ได้ ฉันตกลง!”
“ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็... หา?”
“ฉันบอกว่าตกลงแล้ว ขอแค่แก้ปัญหาเรื่องเงินทุนได้ ฉันก็ไม่ขัดข้องที่จะเลี้ยงเสือโคร่งไซบีเรียเพิ่มอีกสามตัว”
เมื่อได้ยินถังหว่านหว่านพูดเช่นนี้ ใบหน้าของเจียงฉือก็เต็มไปด้วยความยินดีทันที
ตอนแรกเขาคิดว่าคงต้องใช้เวลาพูดหว่านล้อมอยู่นาน หรือไม่ก็ต้องรับปากผลประโยชน์อีกไม่น้อยกว่าจะได้เงื่อนไขนี้มา ไม่คิดเลยว่าถังหว่านหว่านจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้
หลังยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ เจียงฉือก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ