มิงก์น้อยเหลือบมองแมวที่จ้องเขม็งอยู่ข้าง ๆ ก่อนค่อย ๆ ไต่เลียบกำแพงขึ้นมาบนมือของถังหว่านหว่านอย่างระมัดระวัง
“ที่นี่น่ากลัวจัง!”
มิงก์น้อยขดตัวเป็นก้อนกลม เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่คอยสอดส่องเหล่าแมวรอบตัว
ถังหว่านหว่านลูบเจ้าตัวเล็กเบา ๆ พยายามใช้น้ำเสียงอ่อนโยนที่สุด
“ทำไมจู่ ๆ ถึงวิ่งมาหาฉันล่ะ?”
มิงก์น้อยขยับหางใหญ่ของตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้า
“ไม่ไหวแล้ว หาอาหารยากเหลือเกิน หัวหน้าเผ่าบอกให้ฉันตามความรู้สึกมาหาสังคมมนุษย์เพื่อขอความช่วยเหลือ...”
ระหว่างที่เจ้าตัวเล่าให้ถังหว่านหว่านฟัง หางที่เคยแกว่งไกวก็ห้อยลงอย่างไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กตาแดงก่ำ ถังหว่านหว่านก็ลูบท้องมันเบา ๆ
ท้องของมันแฟบจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เธอสัมผัสได้ถึงอวัยวะภายในและกระดูกของมันอย่างชัดเจน
เห็นมิงก์น้อยทำท่าระแวดระวัง ถังหว่านหว่านก็อดถามต่อไม่ได้
“แล้วพวกพ้องของเธอล่ะ ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”
“ทุกตัวหาอาหารไม่ได้เลย ส่วนที่เหลืออยู่นิดหน่อยก็แบ่งให้แม่ที่กำลังตั้งท้องกินก่อน...”
ถังหว่านหว่านลูบหัวมิงก์น้อย ก่อนหันไปมองเจียงฉือที่อยู่ไกลออกไป
“ไปเอาเนื้อปลาจากตู้แช่ในครัวมาสักชิ้น ลวกผ่านน้ำอุ่นแล้วเอามาให้หน่อย!”
“ได้!”
เจียงฉือที่กำลังป้อนอาหารลูกเสืออยู่ได้ยินถังหว่านหว่านเรียก ก็รีบวิ่งไปที่ครัว