“มา ทำเสียงดุให้ทุกคนดูหน่อย”
ถังหว่านหว่านอุ้มแมวขาวตัวน้อยมาโชว์หน้ากล้อง เจ้าตัวเล็กเผยเขี้ยวออกมาทันที ก่อนจะพ่นลมหายใจใส่กล้องฟืดหนึ่ง
จากนั้นเสียงบ่นระงมก็ดังออกมาจากตัวมัน
“ผู้หญิงซื่อบื้อนี่เอ๊ย เอาแต่ให้คุณชายทำเรื่องไร้สมองแบบนี้อยู่ได้!”
บรรยากาศเงียบไปครู่หนึ่ง ถังหว่านหว่านจึงวางมันลงบนพื้นอย่างเงียบ ๆ
“เอาละค่ะ เราไปดูตัวต่อไปกัน”
【แมวขาวตัวน้อยน่ารักจัง อยากเลี้ยงเลย!】
【รอก่อนนะ พอฉันหยุดงานจะไปอุ้มมันกลับบ้านให้ได้!】
【อิจฉาจัง เมื่อไรหว่านหว่านจะเปิดรับพนักงานบ้าง ฉันก็อยากได้อยู่ใกล้ชิดแมวน้อยทุกวันเหมือนกัน...】
ถังหว่านหว่านเหลือบมองข้อความในห้องถ่ายทอดสด ก่อนเลือกแมวสีฟ้าตัวกลมป้อมขึ้นมาอุ้ม
“เรื่องพนักงานต้องรอให้รายได้ของศูนย์หาบ้านให้สัตว์มั่นคงก่อนนะคะ ตอนนี้เรามาดูแมวกันต่อค่ะ”
“ฉันจำได้ว่าแมวสีฟ้าตัวนี้ได้รับการช่วยเหลือกลับมาเมื่อประมาณสามเดือนก่อน ตอนฝนตกหนัก”
“ตอนนั้นมันผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ถ้าไม่ได้โชคดีที่มีนักเรียนคนหนึ่งเดินผ่านหลังเลิกเรียนภาคค่ำแล้วเจอมันเข้า คงถูกน้ำท่วมตายในท่อไปแล้ว”
“หลังจากมาอยู่ที่สถานีช่วยเหลือ มันก็กินเก่งขึ้นทุกวัน”
“วันหนึ่ง ๆ กินได้พอ ๆ กับข้าวสองมื้อของเจ้าแมวขาวตัวเมื่อกี้เลยค่ะ”
“ในฐานะแมวอ้วนสีฟ้า นิสัยของมันค่อนข้างสงบค่ะ ปกตินอกจากตอนกินข้าวที่กระตือรือร้นเป็นพิเศษแล้ว เวลาส่วนใหญ่ก็นอนหลับ”