หลินจุ้ยเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน เท้าก็ชะงัก
ในลานบ้านมีคนยืนอยู่คนหนึ่ง
แผ่นหลังค่อมงอ ผมหงอกขาวมัดไว้อย่างลวก ๆ ด้วยผ้าขี้ริ้ว เสื้อผ้าบนร่างเต็มไปด้วยรอยปะ เมื่อลมพัด ขากางเกงที่ว่างเปล่าก็ปลิวสะบัด
คือแม่ของเฮยหู่
ท่านน้าเสวี่ยได้ยินเสียงฝีเท้า จึงค่อย ๆ หันกายกลับมา
นางอายุเพียงสามสิบแปดสามสิบเก้าปี แต่กลับเหี่ยวย่นราวกับหญิงชราวัยหกสิบ เบ้าตาลึก โหนกแก้มสูงนูน ริมฝีปากแห้งแตกจนมีเลือดซึม
"ซุ่ยเอ๋อร์"
เสียงของนางเบามาก ราวกับใช้พลังทั้งหมดในร่างบีบคำสองคำนี้ออกมา
หลินจุ้ยเดินเข้าไป พยุงแขนของนาง "ท่านน้าเสวี่ย มาที่นี่ได้อย่างไร"
ท่านน้าเสวี่ยจับมือของเขา มือข้างนั้นแห้งกร้านจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก
"ซุ่ยเอ๋อร์ เจ้าเห็นหู่เอ๋อร์บ้างไหม เมื่อคืนเขาออกจากบ้านไป จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา"
ดวงตาของนางเอ่อคลอด้วยหมอกน้ำ "เจ้ากับหู่เอ๋อร์สนิทกันที่สุด เขาเคยบอกเจ้าหรือไม่ว่าไปที่ใด"
หลินจุ้ยรู้สึกอึดอัดในอก
เขามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของท่านน้าเสวี่ย ไม่รู้จะพูดอะไร
ไม่ใช่ว่าเขาอยากฆ่าเฮยหู่ แต่เฮยหู่จำต้องตาย
"ซุ่ยเอ๋อร์"
หลินจุ้ยดึงสติกลับมา ส่ายหน้า "ท่านน้าเสวี่ย เมื่อคืนข้าไม่ได้พบเฮยหู่"
แววตาในดวงตาของท่านน้าเสวี่ยดับวูบลงทันที
นางปล่อยมือ ทั้งร่างราวกับถูกดูดวิญญาณออกไป ร่างค่อมงอก็ยิ่งเตี้ยลงอีกหลายส่วน
"ดี ดี" นางพึมพำตอบสองครั้ง หมุนตัวเดินออกไป
เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุด หันกลับมามองหลินจุ้ย "ซุ่ยเอ๋อร์ ถ้าเจ้าเห็นหู่เอ๋อร์ บอกให้เขากลับบ้านเร็วหน่อย บอกว่าแม่ต้มโจ๊กรอไว้แล้ว"
หลินจุ้ยพยักหน้า