นางเดินเข้าไปกลางโถง ค่อย ๆ ย่อตัวคำนับอย่างไม่รีบร้อน น้ำเสียงเจือรอยยิ้มเกียจคร้านอยู่เล็กน้อย
“หม่อมฉันมาช้า ขอคารวะพระชายาองค์รัชทายาทเพคะ”
“ขอพระชายาอย่าทรงถือโทษ หม่อมฉันเข้านอนดึกไปสักหน่อย เมื่อเช้าจึงลุกไม่ไหวเพคะ”
ถ้อยคำฟังดูเบาหวิว ทว่าพอตกถึงหูแล้วกลับหนักหน่วงไม่น้อย
นางลากเสียงคำว่า “เข้านอนดึก” อย่างอ่อนหวาน ฟังคล้ายกำลังออดอ้อน ทั้งยังคล้ายกำลังโอ้อวด
สายตาทั่วทั้งโถงพากันจับจ้องมาที่นาง มีทั้งความใคร่รู้ การหยั่งเชิง และความดูแคลน
เฟิ่งอี๋วัยเยาว์หลายคนก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ใบหูค่อย ๆ แดงเรื่อ
รอยยิ้มบนใบหน้าของเซิ่นหว่านชิวไม่เปลี่ยนแปลง มีเพียงนิ้วที่ถือถ้วยชากระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย
นางจิบชาช้า ๆ แล้ววางถ้วยลงบนโต๊ะ น้ำเสียงอ่อนโยนนุ่มนวล
“น้องหญิงมาช้าไม่เป็นไร เปิ่นกงยังนึกว่าน้องหญิงไม่สบาย จึงกำลังคิดว่าจะส่งคนไปดูหรือไม่”
“ในเมื่อเพียงเข้านอนดึกไปสักหน่อย เช่นนั้นก็ดีแล้ว”
นางเว้นจังหวะ รอยยิ้มลึกขึ้นหลายส่วน “เมื่อคืนฝ่าบาทเสด็จไปเรือนเหมยเสวี่ย น้องหญิงเพิ่งปรนนิบัติเป็นครั้งแรก ย่อมเหน็ดเหนื่อยเป็นธรรมดา”
ถ้อยคำนี้ฟังดูเหมือนเห็นอกเห็นใจ ทว่าคำว่า “ครั้งแรก” ถูกเน้นเสียงแผ่วเบายิ่ง คนอื่นฟังไม่ถนัด แต่พระสนมจ้าวได้ยินชัดเจนทุกคำ
รอยยิ้มโอ้อวดบนใบหน้าของนางชะงักไปเล็กน้อย มุมปากตกลงครึ่งส่วน ก่อนจะยกขึ้นอีกครั้ง
นางยืดกายขึ้น น้ำเสียงยังคงสดใส “ขอบพระทัยพระชายาที่ทรงเมตตาเพคะ”
“หม่อมฉันเหน็ดเหนื่อยจริง ๆ วันนี้ตื่นขึ้นมาก็เสียงแหบไปบ้างแล้ว คิดว่ามาคารวะพระชายาจะเสียมารยาทไม่ได้ จึงใช้เวลาแต่งกายประทินโฉมนานขึ้น ถึงได้มาช้าเพคะ”