ใบหน้าของเจียงอิ้งเยว่แดงซ่านขึ้นมาทันใด เรื่องราวของนักพรตกับบุปผาปีศาจที่นางเขียนขึ้นโดยไม่รู้ตัวเมื่อวานอยู่บนนั้น
ช่วงต้นยังพอเป็นเรื่องเป็นราว ทว่าพอถึงตอนหลังกลับค่อย ๆ ออกนอกเรื่องไป...
นักพรตกับบุปผาปีศาจโอบกอดกันใต้ต้นท้อ สายคาดเสื้อของบุปผาปีศาจเกี่ยวเข้ากับกิ่งไม้
ครั้นนักพรตช่วยนางแก้ ปลายนิ้วก็สัมผัสถูกผิวกายตรงเอวของนาง ทั้งสองจึงจุมพิตกัน
หลังจากนั้นนางก็ไม่ได้เขียนต่อ ทว่าเพียงครึ่งเรื่องนี้ก็ชวนให้เขินอายยิ่งแล้ว
ซุนเหลียงหยวนอ่านไปอ่านมา คิ้วพลันเลิกขึ้น ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ โค้งขึ้น
ดวงตาคู่งามที่มักอ่อนโยนอยู่เสมอทอประกายระยิบระยับ
นางอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ แล้วอ่านจากท้ายกลับไปต้นอีกครั้ง ก่อนพับกระดาษเก็บอย่างระมัดระวัง
จากนั้นจึงเงยหน้ามองเจียงอิ้งเยว่ รอยยิ้มบนใบหน้าไม่อาจเก็บซ่อนได้ “น้องเจียง เจ้าเขียนหรือ?”
เจียงอิ้งเยว่อยากมุดหน้าหนีลงดินเสียให้รู้แล้วรู้รอด ปลายหูแดงก่ำราวกับโลหิตจะหยด เสียงแผ่วเบาดุจยุง “...เขียนเล่นเท่านั้น”
“เขียนได้ดีจริง ๆ” ซุนเหลียงหยวนกลับตาเป็นประกาย โน้มกายเข้ามาจับแขนเสื้อนางไว้ น้ำเสียงเจือความตื่นเต้นที่ยากจะกดข่ม
“ตอนที่นักพรตนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ทั้งวันทั้งคืน เขียนได้ยอดเยี่ยมเหลือเกิน พออ่านถึงตรงนี้ ใจข้าก็พลอยลุ้นตามไปด้วย”
“แล้วต่อจากนั้นเล่า? พวกเขาเป็นอย่างไรต่อ? บุปผาปีศาจได้ไปกับเขาหรือไม่?”
เดิมทีเจียงอิ้งเยว่เขินอายจนแทบทนไม่ไหว แต่เมื่อซุนเหลียงหยวนถามอย่างจริงจังและกระตือรือร้น นางก็เริ่มผ่อนคลายลงทีละน้อย
นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วเริ่มเล่าพล็อตเรื่องที่วางไว้ “เดิมทีข้าคิดว่าบุปผาปีศาจไม่อาจจากต้นท้อเก่าต้นนั้นไปได้ มิฉะนั้นนางจะเหี่ยวเฉา”
“เมื่อนักพรตรู้เรื่องนี้ เขาจึงสร้างกระท่อมอยู่ข้างต้นท้อต้นนั้น รดน้ำพรวนดินให้นางทุกวัน ทั้งยังอยู่เป็นเพื่อนพูดคุยกับนาง”