ไฉ่หลิงเองก็คุกเข่าอยู่ตรงมุมห้อง หน้าผากแทบจะแนบติดพื้น
อกของเซิ่นหว่านชิวกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
นางมองเศษถ้วยชาที่แตกกระจายเต็มพื้นกับพรมที่เปียกชุ่ม ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง
แววตาอ่อนโยนละมุนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาอึมครึม
ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงค่อยยืดกายขึ้น สูดลมหายใจลึก ก่อนจัดปิ่นระย้าที่เริ่มยุ่งเหยิงข้างขมับให้เข้าที่อีกครั้ง น้ำเสียงกลับคืนสู่ความสงบนิ่งดังเช่นปกติ
“เก็บกวาดให้สะอาด”
ไฉ่เหอรีบลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว ไปหยิบไม้กวาดกับที่โกยผง ส่วนไฉ่หลิงก็ลุกไปหยิบผ้าแห้งมาซับคราบชาบนพรม
นางกำนัลหลายคนทยอยเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ค่อย ๆ เก็บเศษถ้วยชาบนพื้นขึ้นทีละชิ้น แล้วใช้ผ้าเช็ดคราบน้ำจนสะอาดหมดจด
เซิ่นหว่านชิวนั่งลงบนเก้าอี้ มองเงาร่างของคนเหล่านั้นที่ก้มหน้าก้มตาวุ่นวายไปมา ก่อนจะยกถ้วยชาอีกใบขึ้นช้า ๆ
พอยกจ่อริมฝีปากจึงพบว่าชาเย็นชืดไปหมดแล้ว
นางไม่เรียกใครมาเติมชา เพียงประคองถ้วยชาเย็นใบนั้นไว้ ปลายนิ้วลูบไล้ขอบถ้วยไปมาอย่างแผ่วเบา
ด้านนอกหน้าต่างมีลมพัด โคมใต้ระเบียงส่ายไหว แสงเงาบนกระดาษหน้าต่างวูบวาบไม่หยุด
นางมองเงาที่ไหววูบเหล่านั้น แววตาพร่างพราวริบหรี่ราวกับกำลังครุ่นคิดบางสิ่ง ทว่าสุดท้ายก็ไม่เอ่ยอะไรอีก
เมื่อเซียวจิ่งเหิงกลับถึงห้องหนังสือ ฝูอันก็จุดตะเกียงและเทียนไว้เรียบร้อยแล้ว
เขาไม่ได้กลับไปนั่งตรวจฎีกาที่หน้าโต๊ะ แต่ยืนเงียบอยู่ริมหน้าต่างครู่หนึ่ง ก่อนจะเรียกเสียงต่ำไปยังมุมมืดว่า “อิ่งอี”