ทุกคนคำนับตามธรรมเนียมแล้วแยกย้ายกันนั่ง
เซิ่นหว่านชิวถามไถ่ความเป็นอยู่ประจำวันของเฟิ่งอี๋และพระสนมเจาซวินสองสามคนตามธรรมเนียม จากนั้นจึงถามพระสนมจ้าวถึงความคืบหน้าในการซ่อมแซมเรือนเหมยเสวี่ย น้ำเสียงอ่อนโยนเอาใจใส่ ไร้ที่ติแม้แต่น้อย
พระสนมจ้าวตอบทีละข้อ เสียงใสกังวานและฉะฉาน ครั้นกล่าวถึงฉากบังลมชุดใหม่ในเรือนเหมยเสวี่ย นางก็หัวเราะเบา ๆ พลางบอกว่าลวดลายนั้นงดงาม วันหน้าจะเชิญเหนียงเหนียงไปนั่งชมด้วยกัน
ภายนอกทั้งสองดูปรองดองกลมเกลียวกันยิ่ง ในเมื่อผู้มีตำแหน่งสูงสุดทั้งสองเป็นเช่นนี้ บรรยากาศในโถงจึงดูผ่อนคลายขึ้นบ้าง
พระสนมเจาซวินและเฟิ่งอี๋หลายคนพูดคุยกันเสียงเบา พระสนมเฉิงฮุยสกุลโจวกับพระสนมเฉิงฮุยสกุลหลินโน้มตัวกระซิบกระซาบกัน บางครั้งก็หลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะรีบยกมือปิดปาก
พระสนมซุนนั่งอยู่ข้างเจียงอิ้งเยว่ ฟังเงียบ ๆ อย่างสงบ บางครั้งก็ยกชาขึ้นจิบ ใบหน้าประดับรอยยิ้มจาง ๆ
เจียงอิ้งเยว่นั่งอยู่ในที่ของตน มือวางบนหน้าท้อง ฟังทุกคนสนทนาเรื่อยเปื่อยเป็นพัก ๆ
นางรู้สึกว่าเจ้าตัวน้อยทั้งสองในท้องวันนี้สงบเสงี่ยม ไม่ซุกซน มีเพียงขยับเบา ๆ เป็นครั้งคราวราวกับกำลังพลิกตัว
นางจึงนั่งอย่างสบายใจ พลางเอ่ยเสริมบทสนทนาบ้างเป็นบางครั้ง
ทว่าความสงบภายนอกนี้ดำรงอยู่ได้ไม่นานนัก
พระสนมจ้าววางถ้วยชาลงกะทันหัน ก่อนจะเหลือบสายตามาหยุดที่เจียงอิ้งเยว่
น้ำเสียงของนางยังคงเจือรอยยิ้ม ทว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นกลับซ่อนบางสิ่งไว้ คล้ายแสงสะท้อนบางเบาบนคมมีด
“พูดถึงเรื่องนี้ ท้องของน้องเจียงดูใหญ่ขึ้นกว่าเดือนก่อนมากทีเดียว ชวนให้ผู้คนอิจฉาจริง ๆ”
นางเว้นจังหวะ พัดกลมในมือเคาะฝ่ามือเบา ๆ สองครั้ง
“แต่น้องต้องระมัดระวังให้มาก ถึงอย่างไรก็เป็นครรภ์แรก ย่อมยังไม่มีประสบการณ์ อย่าให้ถึงตอนนั้น...”