ฤดูร้อนในเมืองหนานเฉิงทั้งอบอ้าวและร้อนระอุ
หลังพายุฝนกระหน่ำกวาดพื้นดินไปทั่ว ดวงอาทิตย์ที่ร้อนแรงดั่งลูกไฟก็โผล่พ้นเมฆดำออกมาอีกครั้ง
เซิ่งหนิงหนิงเปียกโชกจนมอมแมม มือข้างหนึ่งหิ้วตะกร้าผัก อีกข้างลากถุงผ้าทอหลากสีใบหนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นในคฤหาสน์หรูแห่งอวี้จิ่งวานอย่างซอมซ่อและน่าสังเวช
อวี้จิ่งวานตั้งอยู่ใจกลางเมืองหนานเฉิง ที่ดินทุกตารางนิ้วล้วนมีค่ามหาศาล
เจ้าของบ้านหลังนี้ซื้อห้องชุดชั้นบนสุดที่แพงที่สุดไว้
เธอกดกริ่งสองครั้ง แต่ไม่มีเสียงตอบรับ จึงกดต่อเนื่องเป็นครั้งที่สาม แล้วอดทนยืนรอ
หลังจากนั้นเนิ่นนาน ในที่สุดประตูสีดำสนิทก็เปิดออก
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำสวมเสื้อยืดสีดำ ท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นสีเทา
กล้ามเนื้อแน่นปึ้กบนท่อนแขนกับกลิ่นอายความเป็นชายที่แทบล้นทะลักออกมา ทำให้เซิ่งหนิงหนิงรู้สึกว่าแค่มองเขานานอีกนิด หัวใจก็จะเต้นแรงจนหน้าแดง
เขาสูงเหลือเกิน
ต่อให้เธอสวมรองเท้าพื้นเรียบ ก็ยังสูงแค่ไหล่เขา จำต้องเงยหน้าขึ้นจึงจะมองเห็นใบหน้าชัด ๆ
เครื่องหน้าคมชัดโดดเด่น หล่อจนชวนมอง ทว่าสีหน้ากลับเย็นชา ทั้งตัวแผ่แรงกดดันที่มองไม่เห็นออกมา
ชายหนุ่มมีดวงตาดำสนิท เขาเอียงศีรษะมองเธออย่างสบายอารมณ์ «มีธุระอะไร?»
เสียงทุ้มแหบพร่าที่แฝงความเกียจคร้านหลังเพิ่งตื่นนอน เซ็กซี่ราวกับผ่านการขัดเกลา ทำเอาหัวใจเธอสั่นไหว
ใบหน้าเล็กขาวผ่องของเธอแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย
«คุณฮั่ว สวัสดีค่ะ ฉันเป็นคนที่ป้าหลินแนะนำมา ให้มาทำอาหารและทำความสะอาดให้คุณค่ะ»