ผู้ชายที่ตั้งใจทุ่มเทกับงานนี่หล่อสุด ๆ ไปเลยจริง ๆ
ถ้ารีบทำให้คะแนนความชอบที่เหลืออีก 20% เพิ่มขึ้นมาได้ ก็ยิ่งหล่อเข้าไปใหญ่
พออารมณ์ดีขึ้นมา เซิ่งหนิงหนิงก็ยกเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวอีกชาม
นางดื่มเร็วเสียจนเผยจิ้งห้ามไม่ทัน เห็นนางสำลักอยู่พักใหญ่
เขายื่นมือไปลูบหลังนางเบา ๆ พลางเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “อย่าดื่มอีกเลย เดี๋ยวก็เมาหรอก”
เซิ่งหนิงหนิงไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นางเอียงศีรษะมองเขา ถามอย่างสะลึมสะลือว่า “เผยจิ้ง เหตุใดท่านถึงกระตือรือร้นกับการสร้างสันติเช่นนี้?”
เผยจิ้งถูกคำถามของนางทำเอาทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ จึงโต้กลับว่า “ข้าเชื่อว่าในใต้หล้านี้ไม่มีใครอยากให้เกิดสงครามหรอก”
“ไม่ใช่”
นางส่ายหน้าไปมา “มีแต่ท่านเท่านั้นที่ดูเกลียดสงครามเป็นพิเศษ”
“ครั้งนั้นที่ชายแดนกับแคว้นหนานจ้า ท่านอายุเพียง 18 แต่กลับจับตัวประมุขแคว้นหนานจ้าได้ด้วยตัวคนเดียว แล้วทำให้แคว้นหนานจ้าสวามิภักดิ์ต่อต้าเจิ้น เก่งสุด ๆ ไปเลย!”
เขาหลุดหัวเราะ “เจ้าสืบเรื่องของข้าได้ละเอียดดีนี่”
“แน่นอนอยู่แล้ว ท่านเป็นว่าที่ราชบุตรเขยที่ข้าหมายตาไว้ ข้าก็ต้องสืบให้รู้ทุกเรื่องสิ! พิสูจน์แล้วว่าสายตาข้าไม่ผิดจริง ๆ!”
เขายิ้มบาง ๆ เม้มริมฝีปากไว้
“หลายปีมานี้ ท่านรบชนะทุกครั้ง ข้าว่าด้วยความกล้าหาญและแผนการของท่าน ต่อให้ยกบัลลังก์ของเสด็จพ่อให้ท่านก็ยังได้เลย—”
“หนิงหนิง!”
เขารีบปรามนาง “ดื่มเหล้ามากไปก็ชอบพูดจาเพ้อเจ้อ”