เซิ่งหนิงหนิงกำลังคุยเล่นกับระบบอยู่ในกระโจม จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแตรเรียกระดมพลจากด้านนอก!
นางรีบวิ่งออกจากกระโจม แล้วก็เห็นทหารนับหมื่นสวมเกราะ ถือโล่ไว้เหนือศีรษะและกำอาวุธไว้ในมือ
ทหารม้าอยู่แนวหน้า สะพายหน้าไม้ไว้ด้านหลัง ส่วนทหารราบอยู่ด้านหลัง กองทัพตั้งขบวนเป็นแนวอย่างมีระเบียบ เปี่ยมด้วยขวัญกำลังใจ!
เสียงกีบม้าดังกึกก้องจนแทบกลบทุกสิ่ง เสียงแตรยาวกังวานไม่ขาดสาย ธงศึกสีสดโบกสะบัดรับลม
เมื่อเซิ่งหนิงหนิงเห็นภาพตรงหน้า นางก็ชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติและคิดไปหาเผยจิ้ง
เด็กรับใช้ที่ติดตามอยู่ข้างกายรีบขวางนางไว้
「ฮูหยิน ท่านแม่ทัพสั่งไว้แล้วว่า ท่านไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น」
「ท่านแม่ทัพอยู่ที่ใด」
「ท่านแม่ทัพกำลังจะออกศึกขอรับ สั่งให้พวกเราคุ้มครองความปลอดภัยของท่าน」
เซิ่งหนิงหนิงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึก ๆ จะไปก็ไม่ได้ จะอยู่ก็ไม่สงบใจ นางจึงได้แต่กวาดตามองหาภาพร่างของเผยจิ้งท่ามกลางฝูงชน
ทะเลทรายกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ลมพัดหวีดหวิวไม่รู้จบอยู่ข้างหู พัดเส้นผมของเซิ่งหนิงหนิงจนยุ่งเหยิง ขณะที่นางกำลังสับสนอยู่นั้น
ก็เห็นเผยจิ้งสวมมงกุฎเงินรัดเกล้า พาดเกราะสีเงินไว้บนกาย เดินมาท่ามกลางแสงอรุณเจิดจ้าอย่างสง่างามเปี่ยมชีวิตชีวา
แววตาและคิ้วของเขาเย็นชา แม้แต่รอยยิ้มที่มุมปากก็ยังเย็นเยียบ
สายลมโบกสะบัด กลิ่นอายสังหารแผ่คลุมทั่วร่าง
เพียงเหลือบเห็นเขาผ่านผู้คนเนืองแน่น ก็โดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง
「เผยจิ้ง!」
นางตะโกนเรียกเสียงดัง แล้วรีบวิ่งไปทางเขาทันที
เด็กรับใช้ด้านหลังตกใจจนหน้าถอดสี รีบวิ่งตามไปพร้อมร้องเรียกไม่หยุด 「ฮูหยิน...ฮูหยิน...ไปทางนั้นไม่ได้นะขอรับ」