“โอ๊ยแม่เจ้า ไปหาของพวกนี้มาจากไหนตั้งเยอะแยะ!” หวังฉิงร้องด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเข้าไปดูของเหล่านั้น
แต่พอหันมาเห็นเสื้อด้านหน้าของสวี กั๋วจวิน ทั้งหมวกและปกเสื้อ ต่างก็มีเกล็ดน้ำแข็งสีขาวเกาะหนา แม้แต่คิ้วก็ยังมีน้ำแข็งจับอยู่ไม่น้อย เธอก็อดสงสารเขาขึ้นมาไม่ได้
“รีบเข้าบ้านไปอุ่นตัวเร็ว!”
การขึ้นเขาไปล่าสัตว์ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เขาเข้าป่าตอนดึกสงัด ซึ่งเป็นช่วงที่หนาวที่สุดของวัน เรียกได้ว่าแค่พ่นลมหายใจก็กลายเป็นน้ำค้างแข็ง
น้ำค้างแข็งที่สวี กั๋วจวินพ่นออกมาจึงไม่ได้สูญเปล่าเลยสักนิด มันเกาะอยู่บนตัวเขาหมดแล้ว
สวี กั๋วจวินโบกมือ “ตัวฉันเย็นเฉียบอยู่ ยังไม่เข้าบ้านดีกว่า ลูกยังไม่ตื่นใช่ไหม?”
“ยังเลย” หวังฉิงตอบ แล้วรีบเข้าไปดูหม้อในบ้าน กลัวว่าอาหารข้างในจะไหม้
สวี กั๋วจวินไปหาตะกร้าสะพายสานจากกิ่งไม้ในห้องเก็บของ แล้วย้ายไก่ฟ้าจีนจากถุงปุ๋ยลงไปใส่ในนั้น
ใส่ไก่ฟ้าจีนไว้ในถุงจะทำให้พวกมันเบียดกัน แถมถุงยังไม่ระบายอากาศ หากเขาคิดจะเอาไก่ฟ้าจีนลงเขาไปขาย กว่าจะถึงตัวเมืองหรืออำเภอ พวกมันอาจขาดอากาศตายเสียก่อน
แม้ในตะกร้าสะพายไก่ฟ้าจีนจะเบียดกันอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยมันก็ระบายอากาศได้ดี อีกทั้งสวี กั๋วจวินยังมีวิธีอื่นด้วย
เขาหาฝาปิดตะกร้าเก่า ๆ มาใบหนึ่ง ซ่อมแซมเสียหน่อย แล้วใช้ลวดมัดติดไว้ด้านในตะกร้า เท่านี้ก็แบ่งเป็นสองชั้นได้แล้ว ไก่ฟ้าจีนในตะกร้าจึงไม่เบียดกันมากนัก
แต่ระหว่างทางที่แบกกลับมา มีอยู่สองตัวถูกเหยียบจนแทบไม่รอด สวี กั๋วจวินไม่อิดออด ออกแรงบีบจนพวกมันตายไปเสียเลย