เสิ่นเวยลอบหัวเราะในใจ
เสิ่นเวยผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายปี จะมองกลอุบายของหญิงงามจอมเจ้าเล่ห์ไม่ออกได้อย่างไร ถานไถโหรวผู้นี้ดูอ่อนแอขี้ขลาด ทว่าความคิดกลับซับซ้อนเป็นชั้น ๆ
“องค์หญิงเจาหยางเสด็จมาถึงแล้ว” ขันทีใหญ่หน้าประตูประกาศ
แขกเหรื่อในงานเลี้ยงวสันต์ต่างลุกขึ้นคำนับ เสิ่นเวยเงยหน้ามอง เห็นนางกำนัลกลุ่มหนึ่งแต่งกายฉูดฉาดเดินนำเข้ามา จากนั้นหญิงสาวงดงามในกระโปรงผ้าไหมสีทองก็เยื้องย่างผ่านประตูใหญ่เข้ามา
คนผู้นี้คือองค์หญิงสี่หลี่รั่วหลิงแห่งราชสำนัก มีพระนามแต่งตั้งว่าเจาหยาง
ดวงตากลมโตของเจาหยางกลอกมองไปรอบหนึ่ง ก่อนจะจับจ้องถานไถโหรวที่นั่งอยู่ข้างเสิ่นเวยได้อย่างรวดเร็ว
เจาหยางแค่นเสียงเย็น เดินฉับ ๆ เข้ามาแล้วนั่งลงบนที่ว่างข้างถานไถโหรว
นางจ้องถานไถโหรวด้วยดวงตางาม พลางข่มขู่อย่างเย็นชา “ข้าจะจับตาดูเจ้าอยู่ที่นี่ อย่าคิดยั่วยวนเยี่ยนอวิ๋นถิง เขาคือราชบุตรเขยของข้า!”
ใบหน้างามของถานไถโหรวซีดเผือด มุมปากอิ่มระเรื่อสั่นระริก นางมองเยี่ยนอวิ๋นถิงที่อยู่ไม่ไกลอย่างหวาดหวั่น ก่อนก้มหน้าชี้แจงเสียงแผ่ว “องค์หญิงเพคะ พระองค์เข้าใจผิดแล้ว หม่อมฉันมิได้ยั่วยวนพี่อวิ๋นถิง”
เจาหยางเห็นท่าทางอ่อนแอบอบบางของนาง ก็ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ “อย่ามาเสแสร้งทำตัวน่าสงสารอยู่ที่นี่!”
น้ำตาของถานไถโหรวร่วงเผาะ ดูเปราะบางน่าเห็นใจยิ่งนัก
เยี่ยนอวิ๋นถิงทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เอ่ยเสียงเย็นว่า “องค์หญิงเจาหยาง ฐานะของพระองค์สูงส่ง ควรประทับที่นั่งประธานพ่ะย่ะค่ะ”
เจาหยางถลึงตามองเยี่ยนอวิ๋นถิงอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบ ๆ แล้วคว้าแขนเสิ่นเวยขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ เชิดคางกล่าวว่า “ข้ากับพี่สาวผู้นี้เป็นสหายสนิทกัน อยากนั่งคุยกับนางที่นี่ แล้วเจ้ายุ่งอะไรด้วย? แม้แต่เสด็จพ่อยังห้ามข้าไม่ได้ หากเจ้ายอมเป็นราชบุตรเขยของข้า ก็ยังพอจะมาควบคุมข้าได้”
เสิ่นเวยผู้กำลังชมเรื่องสนุก: …
นั่งอยู่ในบ้านแท้ ๆ สหายสนิทกลับลอยมาจากฟ้า
เยี่ยนอวิ๋นถิงไม่พอใจความเอาแต่ใจของเจาหยางอย่างยิ่ง ทว่าก็จนปัญญา