...
อีกด้านหนึ่ง ไฉเหลียนทำตามคำสั่งของเสิ่นเวย นำนุ่นฝูกวงจิ่นครึ่งพับไปยังร้านผ้าแห่งชื่อเสียงที่สุดในเยี่ยนจิงอย่างเงียบเชียบ
หลังต่อรองราคากันอยู่พักใหญ่ ผ้าฝูกวงจิ่นครึ่งพับนี้ก็ขายได้ในราคาเงินหนึ่งพันตำลึง
ไฉเหลียนเก็บตั๋วเงินไว้ ก่อนสวมหมวกคลุมหน้าสีขาว แล้วทำตามที่เสิ่นเวยกำชับ เดินอ้อมไปมาตามถนนอยู่หลายรอบอย่างไม่เป็นที่สังเกต จากนั้นจึงลอบกลับจวนอ๋อง
ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนร่างท้วมในชุดหรูหราก็เดินเข้าร้านผ้าแห่งนั้น
เขาเป็นพ่อบ้านของจวนอ๋องเหิง เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโสว่า “เถ้าแก่ นำผ้าที่ดีที่สุดออกมา!”
เถ้าแก่ร้านไม่กล้ารอช้า รีบเชื้อเชิญพ่อบ้านเข้าไปยังห้องรับรองแขกผู้มีเกียรติอย่างนอบน้อม แล้วสั่งให้คนนำผ้าที่ดีที่สุดในเวลานี้ออกมา
พ่อบ้านจวนอ๋องเหิงถูกใจผ้าฝูกวงจิ่นครึ่งพับนั้นตั้งแต่แรกเห็น
เดือนหน้า จวนอ๋องเยี่ยนจะจัดงานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิ และอ๋องเหิงก็อยู่ในรายชื่อแขกที่ได้รับเชิญ อ๋องเหิงกับอ๋องเยี่ยนไม่ลงรอยกันมาแต่ไหนแต่ไร อ๋องเหิงจึงกำชับพ่อบ้านไว้แต่เนิ่น ๆ ว่าต้องซื้อผ้าที่ดีที่สุดมาตัดเย็บอาภรณ์ เพื่อข่มอ๋องเยี่ยนให้ด้อยกว่าในด้านบารมี
เนื้อผ้าฝูกวงจิ่นลื่นละมุน ทั้งยังทอประกายเงินระยิบราง เพียงมองก็รู้ว่าเหมาะจะนำไปตัดเย็บอาภรณ์ให้อ๋องเหิง สมกับบารมีแห่งเชื้อพระวงศ์ของเขา
พ่อบ้านหยิบเงินออกมา “ข้าจะเอาผ้าพับนี้... แต่เหตุใดจึงมีเพียงครึ่งพับ?”
เถ้าแก่ร้านผ้าเป็นคนฉลาดหลักแหลม เขายิ้มพลางอธิบายว่า “ปีนี้แหล่งผลิตผ้าฝูกวงจิ่นประสบภัยพิบัติ ได้ผ้าฝูกวงจิ่นมาครึ่งพับก็นับว่าไม่เลวแล้วขอรับ”
พ่อบ้านไม่ได้คิดมาก
จ่ายเงิน รับผ้า แล้วจากไป
...
ไฉเหลียนซ่อนตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงไว้กับตัว แล้วเข้าจวนอ๋องทางประตูหลังอย่างเงียบเชียบ ระหว่างเดินอยู่ นางพลันเห็นจางเยว่ สาวใช้จากเรือนดอกไม้
จางเยว่กำห่อของบางอย่างไว้ในมือ ลับ ๆ ล่อ ๆ เหลียวซ้ายแลขวา ก่อนลอบออกจากจวนอ๋อง
ไฉเหลียนขมวดคิ้วอยู่ในใจ จางเยว่ผู้นี้ไปทำเรื่องอะไรที่ละอายใจมาหรือ?