ศาลบุ๋นนอกเมืองเยี่ยนจิงมีบัณฑิตยากจนพักอาศัยอยู่สิบกว่าคน ฟ้ายังสางไม่เต็มที่ มารดาเสิ่นนั่งทอผ้าอยู่ใต้ชายคา กี่ทอผ้าเก่าคร่ำคร่าดังเอี๊ยดอ๊าด
มารดาเสิ่นอายุมากแล้ว แต่ละวันทอผ้าได้เพียงสี่ฉื่อ เงินที่ขายผ้าได้ นางเก็บสะสมไว้ทั้งหมด
มารดาเสิ่นวางแผนไว้แล้วว่า หากวันหน้าเสิ่นเวยตายในจวนอ๋อง นางจะไปโขกศีรษะขอร้องพระชายา ให้นำศพเสิ่นเวยกลับมา จากนั้นจะใช้เงินที่เก็บหอมรอมริบไว้ซื้อที่ฝังศพดี ๆ สักผืน แล้วฝังเสิ่นเวย
นี่คือสิ่งเดียวที่คนเป็นแม่จะทำให้เสิ่นเวยได้
“ท่านแม่ ข้าออกไปข้างนอกประเดี๋ยวหนึ่ง เที่ยงวันจะกลับมา” เสิ่นซิวหมิงเดินออกมาจากในห้อง พลางบิดขี้เกียจ
มือที่กำลังทอผ้าของมารดาเสิ่นชะงัก นางจำต้องยอมรับอย่างจนใจว่าบุตรชายคนนี้มิใช่คนที่มีจิตใจแน่วแน่ ตอนถูกหยามเกียรติในตรอกหลังโรงเตี๊ยม เสิ่นซิวหมิงตัดสินใจอ่านหนังสือ มุ่งมั่นสร้างอนาคต
แต่พยายามได้เพียงสิบกว่าวัน ก็เริ่มมีท่าทีว่า ‘ฮึดสู้คราแรก คราถัดมาอ่อนแรง คราสุดท้ายก็หมดแรง’
สองวันนี้เขาไม่ยอมตื่นแต่เช้ามาอ่านหนังสือ ทั้งยังคิดแต่จะออกไปเล่นพนัน
มารดาเสิ่นผิดหวังยิ่งนัก
ตีแล้วก็ตี ด่าก็ด่า ทว่านิสัยของคนเราจะเปลี่ยนได้ในเวลาอันสั้นนั้นช่างยากเย็นเหลือเกิน
“ท่านป้า ข้ามารับผ้าเจ้าค่ะ” เสียงสดใสดังกังวานมาจากนอกเรือน ที่แท้พ่อค้าหญิงรับซื้อผ้ามาถึงแล้ว
มารดาเสิ่นเห็นดังนั้นก็รีบให้เสิ่นซิวหมิงยกผ้าที่นางทอไว้ในหลายวันนี้ออกมา พ่อค้าหญิงนับจำนวนผ้าไปพลาง พูดคุยเรื่องซุบซิบกับมารดาเสิ่นไปพลาง “ท่านป้า เมื่อวานข้าไปส่งผ้าที่จวนอ๋องเยี่ยน ได้ยินสาวใช้ในจวนพูดว่า ช่วงนี้อ๋องเยี่ยนโปรดปรานอนุคนใหม่อีกคนแล้ว”
สีหน้ามารดาเสิ่นแข็งค้าง มือกำชายแขนเสื้อแน่น
เสิ่นซิวหมิงที่กำลังจะลอบออกจากศาลบุ๋นพลันชะงักฝีเท้า
พ่อค้าหญิงยังคงซุบซิบต่อ “สตรีในเรือนหลังของจวนอ๋องเยี่ยนน่าสงสารจริง ๆ อนุที่สิ้นความโปรดปรานกับสาวใช้ห้องหอมีชีวิตลำบากยิ่งกว่าบ่าวไพร่เสียอีก ทั้งเสื้อผ้าที่สวมใส่ก็เป็นผ้าเนื้อหยาบที่สุด หลายเดือนก่อนมีอนุคนหนึ่งทนทุกข์ไม่ไหว กระโดดน้ำฆ่าตัวตาย”