ห้ามให้เสิ่นเวยได้เป็นพระชายารองเด็ดขาด!
นางไม่คู่ควร!
เสิ่นเวยเม้มริมฝีปากแดงระเรื่อ ราวกับถูกคำพูดของพระชายาเอกทำร้ายจิตใจ ขอบตาคลอด้วยหยาดน้ำตา «ท่านอ๋อง หม่อมฉันมีชาติกำเนิดต่ำต้อย ได้ปรนนิบัติอยู่ข้างพระวรกายท่านอ๋องก็นับเป็นวาสนาแล้ว... ท่านอ๋องจะทรงขอให้ฮองเฮาทรงถอนราชโองการได้หรือไม่เพคะ? หม่อมฉันไม่อยากเห็นท่านอ๋องต้องตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก»
ถ้อยคำของนางเปี่ยมด้วยชั้นเชิง ทุกคำเผยให้เห็นความระมัดระวังถ่อมตน ทั้งยังแสดงความห่วงใยต่อสถานการณ์ของอ๋องเยี่ยนอยู่ทุกประโยค
อ๋องเยี่ยนรู้สึกปลอบประโลมใจยิ่งนัก
เวยเวยของเขา ถึงกับยอมสละตำแหน่งพระชายารองเพื่อรักษาชื่อเสียงให้เขา สตรีที่ดีงามเช่นนี้ เขาจะทอดทิ้งนางได้อย่างไร?
อ๋องเยี่ยนกุมมือเสิ่นเวย พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน «เจ้าย่อมคู่ควรกับตำแหน่งพระชายารอง»
ต่อให้น้องชายของเสิ่นเวยสอบไม่ผ่านระดับจวี่เหริน อ๋องเยี่ยนก็ยินดีต้านแรงกดดันจากเหล่าขุนนางเพื่อช่วงชิงตำแหน่งพระชายารองให้นาง เวยเวยของเขาถูกกลั่นแกล้งมามากเกินไป เขาไม่อยากเห็นนางอดทนต่อความอัปยศอีกต่อไป
เสิ่นเวยทำสีหน้าฉงน
ลูกประคำหยกเขียวในมือพระชายาเอกแทบถูกบีบจนแตก พระชายาเอกไม่เคยเห็นเสิ่นเวยอยู่ในสายตา ทว่ายามนี้สตรีชาวนาต่ำต้อยกลับใกล้จะมีฐานะเสมอกับนาง ทำให้พระชายาเอกแทบคลุ้มคลั่ง
พระชายาเอกกำลังจะยกกฎบรรพชนขึ้นมาอบรมอ๋องเยี่ยน ทว่าขณะนั้นฝูกุ้ยผู้ดูแลใหญ่ก็เดินยิ้มแย้มเข้ามาในหอหลิวหลี
ฝูกุ้ยผู้ดูแลใหญ่ร้องเสียงดังจนดังก้องไปทั่วทั้งเรือน «ขอแสดงความยินดีกับนายหญิงเสิ่น! น้องชายของท่านสอบได้จิ้นซื่อเมื่อวานนี้ ทั้งยังได้ตำแหน่งรองบัณฑิตอันดับสองในกลุ่มที่หนึ่ง! น่ายินดียิ่งนัก!»
เมื่อคนหนึ่งได้ดิบได้ดี แม้แต่พวกพ้องก็พลอยรุ่งเรือง
เสิ่นซิวหมิงสอบได้จวี่เหริน ตระกูลเสิ่นจึงไม่ใช่ครอบครัวชาวนาที่ตกอับอีกต่อไป แต่กลายเป็นตระกูลของจิ้นซื่อคนใหม่!