สิ่งที่อ๋องเยี่ยนไม่รู้ก็คือ เรื่องที่เสิ่นเวยลอบกินยาคุมกำเนิดได้แพร่ไปถึงหูพระชายาแล้ว
ราตรีเข้าปกคลุมเรือนคุนอวี้ สาวใช้จางเยว่คุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น ทูลฟ้องพระชายา
พระชายาประทับนั่งอย่างสง่างามบนที่นั่งประธาน มือจับเข็มเงินเล่มเล็กปักผ้า เข็มปักวาดโครงดอกเบญจมาศลงบนผืนผ้า
พระชายาตรัสเรียบ ๆ ว่า “เจ้าออกไปได้ เรื่องยาคุมกำเนิดห้ามแพร่งพราย”
จางเยว่รีบตอบว่า “บ่าวขอตัวเจ้าค่ะ”
จางเยว่ก้มหน้าเดินออกจากเรือน ซ่อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะตรงมุมปากไว้ นางรู้ดีว่าพระชายายอมยกสาวใช้ขึ้นเป็นอนุ ก็เพื่อให้จวนอ๋องมีทายาทสืบสกุล และรักษาชื่อเสียงอันดีงามของพระชายาไว้
แต่บัดนี้ เสิ่นเวยกลับลอบกินยาคุมกำเนิดเป็นการส่วนตัว นี่ไม่เท่ากับตบหน้าพระชายาอ๋องเยี่ยนต่อหน้าผู้คนหรือไร?
พระชายาอ๋องเยี่ยนจะยอมให้เสิ่นเวยอยู่ดีได้อย่างไร?
มุมปากจางเยว่ยกขึ้น ต่อจากนี้นางเพียงต้องคอยชมเรื่องสนุกอยู่ในมุมหนึ่ง เฝ้ามองเสิ่นเวยร่วงหล่นจากที่สูง กลายเป็นสาวใช้ชั้นต่ำที่ต่ำต้อยเช่นเดียวกับตน
แม่นมหลิวยกน้ำชาร้อนเข้ามา วางลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา
แม่นมหลิวถามเสียงต่ำว่า “พระชายา เสิ่นเวยผู้นั้นช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง มิสู้บอกท่านอ๋องเรื่องที่นางกินยาคุมกำเนิดดีหรือไม่เพคะ?”
พระชายาจับเข็มปักผ้า ปลายแหลมคมของเข็มแทงทะลุผืนผ้า ดวงตาคู่นั้นฉายแววครุ่นคิด
หลายปีมานี้ พระชายาแทบไม่ลงมือจัดการอนุและชายารองด้วยตนเองอีกแล้ว เพราะไม่คุ้มค่าที่จะลงมือ
ต่อให้ต่อสู้แก่งแย่งกันไปมา ตำแหน่งของนางก็ยังมั่นคงไร้ผู้ใดสั่นคลอน ตรงกันข้าม เหล่าสตรีที่เคยหมายตาตำแหน่งพระชายาของนางกลับทยอยร่วงโรยไปทีละคน
เสิ่นเวยเป็นคนแรกที่สมัครใจกินยาคุมกำเนิด
พระชายาคาดเดาความคิดของเสิ่นเวยไม่ออก และคร้านจะคาดเดาด้วย
พระชายาตรัสกับแม่นมหลิวว่า “ในเมื่อนางไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก็ยังมีสตรีอีกมากมายมาแทนที่นางได้ หาหญิงงามที่ข้าให้เจ้าหาได้หรือยัง?”
แม่นมหลิวยิ้มตอบว่า “เรื่องที่พระชายาทรงมอบหมาย บ่าววางใจได้เพคะ หญิงที่บ่าวหาให้คราวนี้มีชาติกำเนิดยากจน ขี้ขลาดและรอบคอบ ส่วนรูปโฉมย่อมงดงามเป็นเลิศ”