«มีบางอย่างผิดปกติ ภายในนี้ต้องมีปัญหาแน่!»
จูกัดเหลียงรีบสั่งเด็กชายรับใช้ «ไปเอาปากั้วมา»
เด็กชายรับใช้รีบนำกระดองเต่ากับเหรียญทองแดงมาให้
จูกัดเหลียงใส่เหรียญทองแดงลงในกระดองเต่า เขย่าอย่างแรง ก่อนเทออกมา
ชั่วพริบตาถัดมา เหรียญทองแดงร่วงลงพื้น ทว่ากลับกระเด้งขึ้นทีละเหรียญ ราวกับถูกพลังลึกลับบางอย่างดูดเอาไว้ จึงไม่ยอมเผยลักษณะของคำทำนายออกมา
จูกัดเหลียงเบิกตากว้าง พลันรู้สึกเจ็บแปลบที่อก ก่อนกระอักโลหิตคำโตออกมา เลือดสาดย้อมกระดองเต่าจนแดงฉาน แล้วร่างก็ทรุดลงกับพื้น
เด็กชายรับใช้ตกใจ รีบเข้ามาประคอง พลางร้องเรียกไม่หยุด «นายท่าน เกิดอะไรขึ้นขอรับ?»
จูกัดเหลียงตัวสั่นเทา พึมพำว่า «ตัวแปร... ตัวแปร!»
……
แม้เฉาหลิงจะแปลกใจที่ม่านฟ้าปรากฏขึ้นกะทันหัน แต่นางกำลังยุ่งอยู่กับการช่วยชีวิตคน จึงไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น
หลังจากตื่นตะลึงไปชั่วครู่ นางก็ออกจากเมืองพร้อมกับฉินเหลียงอวี้และเหลียงหงอวี้ทันที
นอกเมือง ณ ที่ตั้งค่ายของกองทัพจื่อเวย
แม้จะมีชื่อว่ากองทัพจื่อเวย แต่ในยุคโบราณที่เทคโนโลยีการผลิตล้าหลัง สีย้อมสีม่วงกลับหาได้ยากยิ่ง มีค่าดุจทองคำ ดังนั้นเกราะศึกของทหารกองทัพจื่อเวยทั้งห้าพันนายจึงเป็นสีดำสนิทเหมือนกันทั้งหมด
มองจากระยะไกล พวกเขาราวกับหุบเหวสีดำผืนหนึ่ง แผ่กลิ่นอายสังหารชวนให้ผู้คนหวาดหวั่น
เมื่อมองกองทัพจื่อเวยทั้งห้าพันนาย สีหน้าของฉินเหลียงอวี้และเหลียงหงอวี้พลันเปลี่ยนไป
ทั้งสองผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วน ฝึกฝนขัดเกลามาหลายปี ย่อมสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของกองทัพนี้
กองทัพนี้เป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมืออย่างแท้จริง แข็งแกร่งกว่ากองทัพที่พวกนางเคยพบเจอมาไม่ต่ำกว่าสิบเท่า
«ช่างเป็นกองทัพชั้นยอด!»
เหลียงหงอวี้อดเอ่ยชมไม่ได้
ทหารกองทัพจื่อเวยฝึกฝนมาอย่างเป็นระเบียบ ยืนตัวตรงดุจต้นหยาง มือถือดาบยาว ด้านหลังสะพายธนูยาวกับลูกธนูขนนก
เมื่อเห็นเฉาหลิงมาถึง ทหารกองทัพจื่อเวยก็พลิกตัวลงจากหลังม้าอย่างพร้อมเพรียง
«คารวะนายท่าน!»
ทหารกองทัพจื่อเวยเปล่งเสียงพร้อมกัน เสียงกึกก้องราวคลื่นโถมซัด ภาคภูมิและทรงพลัง
เห็นชัดว่ามีเพียงห้าพันนาย แต่กลับตะโกนออกมาได้ราวกับกองทัพนับล้านกำลังประชิดเมือง
เฉาหลิงโบกมือ «ไม่ต้องมากพิธี เหล่าทหารทั้งหลายลำบากแล้ว!»
เหล่าทหารตะโกนขึ้นพร้อมกัน «การได้อุทิศชีวิตรับใช้นายท่าน นับเป็นเกียรติของพวกเรา! พวกเราขอสาบานว่าจะติดตามนายท่านจนสิ้นชีวิต!»
«ดี! เช่นนั้นจงติดตามข้าไปช่วยหว่านเฉิง!»
เฉาหลิงตะโกนเสียงดัง
«สังหาร!»
เหล่าทหารฮึกเหิม ขวัญกำลังใจพุ่งทะยานขึ้นฟ้า
เฉาหลิงหันไปมองฉินเหลียงอวี้กับเหลียงหงอวี้ «พวกเจ้าจงนำทหารคนละสองพันห้าร้อยนาย เมื่อถึงหว่านเฉิงแล้วค่อยดูสถานการณ์ หากจำเป็นจึงลงมือ ขอเพียงช่วยพี่ชายข้าให้ปลอดภัย เรื่องอื่นพวกเจ้าจัดการตามเห็นสมควร»
«รับบัญชา!»
เฉาหลิงยกมือเรียวงามขึ้น «ออกเดินทาง!»
«สังหาร!»
กองทัพจื่อเวยห้าพันนายควบม้าฝุ่นตลบ มุ่งหน้าตรงไปยังหว่านเฉิง
ในเวลาเดียวกับที่กองทัพเริ่มเคลื่อนพล ทำเนียบทองคำก็ปรากฏอักษรโบราณขึ้นทีละบรรทัด
«ทำเนียบทองคำแห่งม่านฟ้า ผู้ใดมีชื่ออยู่ในทำเนียบ ล้วนได้รับพรและวาสนา ยิ่งอยู่อันดับสูง พรและวาสนายิ่งล้ำลึก»
«ใต้หล้าเวิ้งว้าง ลมเมฆแปรผัน ยุคแห่งการช่วงชิง ศึกสงครามไม่รู้สิ้น ผู้ใดเล่าจะเป็นใหญ่?»
«บัดนี้จะจัดอันดับสิบขุนพลเทพ!»
เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าเจ้าเมืองทั่วสารทิศก็ตื่นเต้นฮือฮา
หยวนเส่ากล่าวอย่างมั่นใจ «ภายใต้บัญชาข้ามีขุนพลใหญ่เหยียนเหลียงและเหวินโฉว ทั้งคู่กล้าหาญไร้ผู้ใดเทียบ แม้แต่ลิโป้ก็ยังกล้าต่อกร พวกเขาต้องเป็นผู้ที่อยู่ในอันดับสองและมีหวังขึ้นอันดับหนึ่งอย่างแน่นอน»
เฉาเฉากระหายใคร่ได้ผู้มีความสามารถ เชื่อมั่นว่ารอบกายมีคนเก่งมากมาย ทั้งเตียนอุย สวี่ฉู่ และคนอื่น ๆ ล้วนเป็นขุนพลเลื่องชื่อแห่งยุค ย่อมต้องมีชื่ออยู่ในทำเนียบทองคำ
พี่น้องหลิว เป้ย กวนอวี่ และจางเฟยต่างตื่นเต้นจนยิ้มออกมา
เมื่อเทียบกับหยวนเส้า เฉาเฉา ซุนเฉวียน และคนอื่น ๆ ในยามนี้หลิวเป้ยเป็นเพียงหัวหน้ากองกำลังเล็ก ๆ ที่ไม่มีชื่อเสียง พ่ายศึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถูกผู้คนไล่ต้อนจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนอยู่บ่อยครั้ง
กว่าเขาจะผงาดขึ้นมาได้ ก็ต้องรอจนศึกผาแดงผ่านพ้นไป และยืมดินแดนจิงโจวมาเป็นฐานที่มั่น จึงเริ่มขยายกำลังเติบใหญ่ขึ้นทีละก้าว
หากเทียบกำลังโดยรวมกับเหล่าเจ้าเมือง หลิวเป้ยย่อมไม่มีข้อได้เปรียบแม้แต่น้อย
ทว่าบัดนี้ทำเนียบทองคำจัดอันดับสิบขุนพลเทพ เป็นการประลองกำลังส่วนบุคคลล้วน ๆ ซึ่งเป็นจุดแข็งของพี่น้องทั้งสาม
แม้ลิโป้ผู้ได้รับสมญาว่า «ขุนพลดุร้ายอันดับหนึ่งแห่งสามก๊ก» จะขวางอยู่เบื้องหน้า พวกเขาทั้งสามก็ยากจะคว้าอันดับหนึ่ง
แต่อันดับสองและสามรองจากลิโป้ ย่อมต้องตกเป็นของกวนอวี่น้องรองกับจางเฟยน้องสามอย่างไม่ต้องสงสัย
ทำเนียบทองคำกล่าวไว้ชัดเจนแล้วว่า ยิ่งอันดับสูง รางวัลก็ยิ่งล้ำค่า
รางวัลของอันดับสองและสามรวมกัน ต่อให้เทียบกับอันดับหนึ่งก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน
หลิวเป้ยหัวเราะเสียงดัง «น้องรอง น้องสาม วาสนาของพวกเรามาถึงแล้ว!»
กวนอวี่ผู้มีใบหน้าดุจพุทราสุก ดวงตาหงส์เปี่ยมอำนาจกล่าวเสียงขรึม «ขอรับ เรื่องอื่นข้าไม่กล้าพูด แต่หากวัดกันด้วยกำลัง ต่อให้ไม่นับลิโป้ เจ้าอันธพาลนั่น ก็ไม่มีผู้ใดสู้พวกเราสามพี่น้องได้»
จางเฟยกล่าวอย่างขุ่นแค้น «ลิโป้เป็นคนเนรคุณ เปลี่ยนแซ่ถึงสามครั้ง น่ารังเกียจยิ่งนัก แต่วรยุทธ์ของมันแข็งแกร่งจริง คราวนั้นพี่ใหญ่ไม่น่าปล่อยมือเลย ไม่เช่นนั้นหากพวกเราสามพี่น้องร่วมมือกัน ย่อมเอาชีวิตสุนัขของโจรผู้นั้นได้ ป่านนี้ตำแหน่งขุนพลเทพอันดับหนึ่งในทำเนียบทองคำจะตกเป็นของมันได้อย่างไร?»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวเป้ยก็เสียใจไม่ต่างกัน
ครั้งนั้นเขาทะนุถนอมผู้มีความสามารถ อีกทั้งยังต้องการสร้างชื่อเสียงด้านคุณธรรม จึงไม่ได้ลงมือสังหารลิโป้ให้สิ้นซาก
หากรู้ว่าจะมีการจัดอันดับสิบขุนพลเทพในทำเนียบทองคำวันนี้ ต่อให้พูดอย่างไรก็ไม่มีทางปล่อยให้ลิโป้หนีรอดไปได้
แต่บัดนี้พูดอะไรไปก็สายเกินการณ์แล้ว
หลิวเป้ยถอนใจ «เป็นพี่ใหญ่ที่ผิดเอง คิดว่าควรละเว้นผู้อื่นเมื่อทำได้ จึงปล่อยเจ้าหมอนั่นหนีไปโดยเปล่าประโยชน์!»
กวนอวี่กล่าวอย่างอ่อนโยน «พี่ใหญ่มีคุณธรรมและเมตตากรุณา แต่ลิโป้ผู้นั้นน่ารังเกียจยิ่ง ครั้งนี้ถือว่ามันได้ประโยชน์ไป หากพบกันคราวหน้า จะปล่อยให้หนีไปอีกไม่ได้»
หลิวเป้ยกล่าว «ย่อมเป็นเช่นนั้น แม้ลิโป้จะแข็งแกร่ง แต่ไม่มีทางต้านทานพวกเราสามพี่น้องร่วมมือกันได้ หากมีคราวหน้า ข้าจะไม่ละเว้นมันอีก!»
ทั้งสามกล่าวจบก็จับจ้องทำเนียบทองคำไม่วางตา ตั้งตารอให้ชื่อของพวกเขาปรากฏอยู่ในอันดับต้น ๆ ของสิบขุนพลเทพ
สวีโจว
ลิโป้ถือทวนฟางเทียนฮว่าจี่ ร่ายรำอยู่เบื้องหน้าทำเนียบทองคำ ทวนในมือพลิ้วไหวดุดัน ท่าทีหยิ่งผยองประหนึ่งว่า «ผู้ครองอันดับหนึ่ง หากไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็นใคร»
เรื่องอื่นเขาไม่กล้าพูด
แต่หากวัดกันด้วยกำลัง เขากล้ากล่าวว่าตนเป็นอันดับหนึ่ง ก็ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวว่าตนเป็นอันดับสอง
นี่ไม่ใช่คำโอ้อวดเยินยอตนเอง หากเป็นความจริงที่ทุกคนยอมรับ
……
ง่อก๊ก
โจวยวี๋กล่าวอย่างกระตือรือร้น «นายท่าน ท่านเป็นถึงเสี่ยวป้าหวังผู้เลื่องชื่อด้านความกล้าหาญไร้ผู้เทียบ สิบขุนพลเทพย่อมมีที่ของท่านเป็นแน่»
หลู่ซู่และคนอื่น ๆ ต่างกล่าวเสริม «ใช่แล้ว นายท่านยังไม่ถึงวัยสวมกวานก็ปราบหกเมืองแห่งเจียงตงได้ วีรกรรมยิ่งใหญ่เช่นนี้ การมีชื่ออยู่ในทำเนียบย่อมเป็นเรื่องแน่นอน»
ซุนเช่อเพียงส่งเสียง «อืม» เบา ๆ แล้วไม่กล่าวสิ่งใดอีก
แม้รอบกายเขาจะมีผู้มีความสามารถมากมาย แต่ฝีมือของเหล่าขุนพลค่อนข้างสูสีกัน ไม่มีผู้ใดโดดเด่นเหนือคนอื่นเป็นพิเศษ
เมื่อมองทั่วทั้งง่อก๊ก ขุนพลที่แข็งแกร่งที่สุดกลับเป็นตัวเขาเอง
ซุนเช่อถือดีในความกล้าหาญของตน จนผู้คนยกย่องว่าเป็นฉู่ป้าหวังฉบับย่อ
ทว่าเขารู้ดีว่าความสามารถของตนคงมีไม่ถึงหนึ่งในสิบของเซี่ยงอวี่
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องไกลตัว ยกตัวอย่างไท่สื่อฉือก็พอ
ครั้งนั้นทั้งสองเผชิญหน้ากันในทางแคบ ต่อสู้ดุเดือดหลายร้อยกระบวนท่า ท้ายที่สุดก็ยังยากจะตัดสินแพ้ชนะ