ข้อความราวกับจมหายลงทะเลอีกครั้ง
เซียวเป่ยสวินก็ยังไม่ตอบกลับ
เจียงหนานไม่แน่ใจว่าเซียวเป่ยสวินจะมาหรือเปล่า แต่พรุ่งนี้เธอมีวิธีมากมายที่จะบีบให้เขามา
เที่ยงวันถัดมา เซียวจื่อเฉียนมาถึงใต้ตึกในหมู่บ้านที่ฉินหวนพักอยู่ตรงเวลา เพื่อไปรับเธอไปกินข้าว
เจียงหนานแต่งตัวอย่างพิถีพิถัน ในเมื่อทุกคนพูดว่าเธอเป็นคุณหนูผู้สง่างามและสูงศักดิ์ เธอก็จะแต่งตัวให้ดูอ่อนโยนและสูงส่ง แล้วไปกินข้าวกับเซียวจื่อเฉียนที่โรงแรมตี้ก่าง
“หนานหนาน เธอสวยสง่างามอยู่เสมอเลยนะ” เซียวจื่อเฉียนมองภาพลักษณ์ประณีตสูงส่งของเจียงหนาน ก่อนยืดตัวตรงแล้วเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้เธออย่างสุภาพ
“ชอบไหม?” เจียงหนานยืนชิดขาอยู่ตรงหน้าเขา ริมฝีปากแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน
“แน่นอนสิ เราคบกันมาสองปีแล้ว ความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอมีแต่จะเพิ่มขึ้น ไม่มีทางลดลงหรอก” เซียวจื่อเฉียนเลิกคิ้วยิ้ม ตอบอย่างฉะฉาน
ถ้าไม่รู้ความจริงพวกนั้น เจียงหนานคงถูกภาพลักษณ์อ่อนโยนรักใคร่ของเขาหลอกเข้าให้จริง ๆ
เธอถอนสายตาแล้วขึ้นรถ
เซียวจื่อเฉียนกำลังจะช่วยคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ เจียงหนานรู้สึกสะอิดสะเอียน ไม่อยากให้เขาเข้าใกล้ จึงปัดมือเขาออกอย่างแนบเนียน ก่อนดึงเข็มขัดมาคาดเองอย่างคล่องแคล่ว
เซียวจื่อเฉียนชะงักไปหลายวินาที พอนึกถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอีกเดี๋ยว ก็ยกมุมปากอย่างไม่ใส่ใจ เดินอ้อมไปขึ้นรถฝั่งคนขับแล้วขับออกไป
ระหว่างทาง เจียงหนานหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหาฉินหวนทางวีแชท
“ออกเดินทางแล้ว”
“โอเค ติดต่อกันไว้ตลอดนะ” ฉินหวนตอบกลับทันที
เจียงหนานอ่านข้อความแล้วรู้สึกใจชื้นขึ้นไม่น้อย เธอกดออกจากหน้าต่างสนทนากับฉินหวน แล้วเลื่อนไปเปิดแชตของเซียวเป่ยสวิน
ข้อความที่เธอส่งหาเซียวเป่ยสวินก่อนออกเดินทาง【คุณชายสาม อย่าลืมนัดของเรานะ】ยังไม่มีการตอบกลับ
นับจากเวลาที่ส่งจนถึงตอนนี้ผ่านไปแล้ว 40 นาที
เจียงหนานเงยหน้ามองถนนเบื้องหน้า ยิ่งเข้าใกล้โรงแรมตี้ก่าง เธอก็ยิ่งประหม่า หัวใจเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แม้จะเตรียมใจไว้ตั้งนานแล้ว แต่ศึกวันนี้เกี่ยวพันถึงความเป็นความตาย เธอทำใจให้สงบไม่ได้