“กุลสตรีผู้ดีแบบนี้”
เซียวเป่ยสวินเสริมเสียงเนิบช้า โดยจงใจเน้นคำสี่คำสุดท้ายเล็กน้อย
เจียงหนานฟังออกชัดเจนว่าเขาตั้งใจพูดแบบนั้น มุมปากจึงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณคุณชายสามเซียวที่ยอมรับค่ะ”
ยามเธอช้อนตาขึ้น ใบหน้างดงามนั้นก็ชวนให้ใจสั่นสะเทือน
เซียวจื่อเฉียนถอนหายใจอย่างโล่งอก
เกือบทำเขาตกใจตายแล้ว
นึกว่าคุณอาสามถูกใจเจียงหนานเสียอีก
คุณยายยิ้มอย่างพอใจ “งั้นก็ตกลงตามนี้นะ ฉันจะให้พี่สะใภ้ใหญ่ของเธอช่วยดูให้ ว่าลูกสาวบ้านไหนเหมาะสม จะได้อุ้มหลานเร็ว ๆ”
ซูซางเหลือบมองเซียวเป่ยสวิน ความคิดประหลาดแวบผ่านเข้ามาในใจเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเก็บความคิดนั้นไปแล้วตอบรับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ถึงตอนนั้นก็หวังว่าคุณอาสามจะไม่เลือกมากเกินไปนะคะ”
เซียวเป่ยสวินตอบเสียงนุ่ม “รบกวนพี่สะใภ้ใหญ่แล้วครับ”
หลังสี่โมงเย็น งานเลี้ยงก็จบลง
เซียวจื่อเฉียนเสนอตัวไปส่งเจียงหนานกลับบ้าน แต่เธอปฏิเสธอย่างสุภาพ ก่อนจะคล้องแขนเวินจี้ซืออย่างสนิทสนม
“พี่ชายอยู่ที่นี่ หนูกลับพร้อมพี่ก็พอค่ะ”
เวินจี้ซือมองเจียงหนานด้วยแววตาอ่อนโยน ราวกับตามใจเธอเช่นนี้มาตลอด “ใช่ มีพี่อยู่ พี่จะพาเธอกลับเอง”
เซียวจื่อเฉียนไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติ จึงทำได้แค่ตอบตกลง
แค่รู้สึกว่าช่วงนี้เจียงหนานเย็นชากับเขาไปหน่อย
หรือว่าเรื่องที่เวินหว่านพูดจะเป็นความจริง เจียงหนานมีผู้ชายคนอื่นแล้ว?
เวินหว่านอิจฉาที่พี่ชายของตัวเองสนิทสนมกับเจียงหนานมาก จึงเข้าไปคล้องแขนอีกข้างของเวินจี้ซือ
“พี่คะ หนูไปด้วยนะ”
เวินจี้ซือส่งเสียงรับเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ