แปดโมงห้าสิบตอนเช้า
รีโอเลี้ยวเข้าตรอกหลังถนนตะวันออก
ในมือยังถือกล่องขนมอยู่
มีคนตะโกนเรียกจากด้านหลัง
「รีโอ」
เขาไม่หันกลับไป
「วันนี้ไม่รับของ」
「ไม่ได้มาขายของ」
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา
คราวนี้รีโอถึงหยุดเดิน
สามคน
ชายที่เดินนำอายุราวสี่สิบ แต่งตัวธรรมดามาก บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มประดับอยู่ด้วยซ้ำ
「มีคนฝากให้ฉันมาเตือนนายสักหน่อย」
รีโอเลิกคิ้ว
「ช่วงนี้ฉันเป็นที่สนใจของคนอื่นขนาดนั้นเลยเหรอ」
「การแข่งขันเมื่อวานที่เขตสิบสาม นายดูแล้วใช่ไหม」
「การแข่งขันอะไร」
「การแข่งขันเปิดเขตรกร้าง」
「อ๋อ」
รีโอทำท่าเข้าใจ
「ไม่ได้ดู」
ชายคนนั้นมองเขาอยู่สองวินาที
แต่ก็ไม่ได้แฉ
「ธุรกิจบางอย่างทำได้」
「ส่วนธุรกิจบางอย่าง ทางที่ดีอย่าไปยุ่ง」
รอยยิ้มบนใบหน้ารีโอยังไม่เปลี่ยน
「แบบไหนล่ะ」
「นายรู้อยู่แก่ใจ」
「ฉันไม่รู้」
「งั้นกลับไปคิดช้า ๆ แล้วกัน」
ชายคนนั้นขยับหลบไปครึ่งก้าว
「อีกอย่าง」
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เครื่องสื่อสารของรีโอ
「ช่วงนี้ไปสนิทกับใคร ก็คิดให้ดีด้วย」
ในที่สุดรีโอก็เงยหน้าขึ้น
「พูดจบแล้วใช่ไหม」
「จบแล้ว」
「โอเค」
เขาถือกล่องขนมเดินต่อ
แต่คนที่ยืนข้าง ๆ กลับยื่นมือมา หมายจะกดเครื่องสื่อสารของเขา
วินาทีถัดมา
ข้อมือถูกคว้าไว้
ชายคนนั้นยังไม่ทันตั้งตัว ข้อพับเข่าก็ชาจนทรุดฮวบ ร่างทั้งร่างกระแทกเข้ากับกำแพง
โครม!
อีกสองคนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
「รีโอ!」
รีโอไม่สนใจ
เพียงก้มมองคนที่ถูกเขาจับเอาไว้
「เมื่อกี้ฉันฟังเข้าใจแล้ว」