（นางเอกมีระบบจึงมีนิ้วทองคำ และนิ้วทองคำยิ่งใหญ่โต หากรังเกียจ กรุณาอย่าเข้า เนื่องจากโลกก่อนหน้านี้เขียนตอนขาหักเพราะถูกรถชน นั่งอยู่บ้านเกาเท้าเขียน วกวนไปมา ขอแนะนำให้ข้ามไป）
（ผู้เขียนทำงานจนเป็นบ้า เขียนนิยายตามใจชอบและรสนิยมของตัวเอง อีกทั้งเขียนแต่ซีรีส์ที่ดูเอง โดยเฉพาะซีรีส์ย้อนยุคสมัยชิง ไม่ต้องมาแนะนำในคอมเมนท์ว่าควรเขียนยังไง ผู้เขียนไม่เปลี่ยนหรอก）
（สไตล์ที่ผู้เขียนชอบค่อนข้างหลากหลาย รับไม่ได้ไม่ต้องฝืน）
（มีโลกหนึ่งเขียนชื่อตามต้นฉบับ หากรับไม่ได้ก็ออกไปได้เลย ไม่ต้องคอมเมนท์）
รถม้าที่โยกเยกทำให้เถายาจากภวังค์ตื่นขึ้นมา ทางด้านหนึ่ง อี๋เหนียงเซียวนั่งตัวตรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล
“คุณหนูใหญ่ ถึงโรงเตี๊ยมแล้ว เชิญลงรถเถิด”
ถึงที่หมาย อี๋เหนียงเซียวเอ่ยปากเตือน เถายาพยักหน้าอย่างแนบเนียน
หลังจากอาบน้ำปรับตัวเรียบร้อย อี๋เหนียงเซียวกลับห้องพักผ่อน ในที่สุดเถยาก็ได้อยู่อย่างเงียบ ๆ เพื่อเรียบเรียงภารกิจ
เถยาเป็นต้นท้อก่อนก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เพิ่งจะบำเพ็ญเพียรจนเกิดปัญญาวิญญาณ
น่าเสียดายที่กฎ 'ห้ามให้กลายเป็นเซียนหลังก่อตั้งสาธารณรัฐ' ทำให้นางไม่สามารถบำเพ็ญเป็นมนุษย์ได้ ดังนั้นเมื่อระบบมาถึงและบอกว่า เพียงแค่ไปทำตามความปรารถนาของเป้าหมายในโลกต่าง ๆ ก็จะได้รับพลังแห่งความปรารถนา
เมื่อรู้ว่าเมื่อสะสมพลังแห่งความปรารถนาได้มากพอก็จะสามารถฝึกตนจนเป็นมนุษย์ได้ เถยาก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเล
ตอนนี้คือภารกิจแรกของเถยา อันหลิงหรงจากเจินหวนจ้วน
อันหลิงหรง บุตรสาวของนายอำเภอซงหยาง บิดาได้เป็นขุนนางกระจอกงอกง่อยก็เพราะมารดาของนางปักผ้าด้วยความยากลำบาก แต่กลับไม่ปฏิบัติต่อมารดาอย่างดี กลับรับอนุภรรยาคนแล้วคนเล่า หลงอนุภรรยาทำร้ายภรรยาเอก
แม้แต่จะยกอันหลิงหรงให้แก่ผู้บังคับบัญชาสูงวัยเป็นอนุภรรยา อันหลิงหรงไม่ยินยอม เพื่อตนเองและเพื่อมารดา จึงตัดสินใจเข้าสู่การคัดเลือกนางใน
ครั้นได้รับคัดเลือก แม้จะเป็นเพียงต้า-อิงลำดับล่างสุด แต่เมื่อเดินมาจนสุดทางก็ได้เป็นหนึ่งในสี่พระชายา
อย่างไรก็ตาม ชีวิตนี้ล้วนแล้วแต่ถูกบังคับ ถูกใช้เป็นหมากหมากหนึ่งโดยไม่อาจขัดขืน จนสุดท้ายแม้กระทั่งบุตรก็กลายเป็นหมาก
อันหลิงหรงไม่ยอม นางช่างต่ำต้อยมาแต่กำเนิดหรือไร
เจินหวนกล่าวว่าปฏิบัติกับนางดั่งน้องสาวที่ดี แต่กลับปล่อยให้ห้วนปี้กล่าวร้ายต่อนาง
เสิ่นเหมยจวงตั้งแต่ต้นจนจบมิเคยมีใจจริงให้ ส่วนฮองเฮากลับตั้งแต่แรกเริ่มก็วางแผนให้นางเข้าถวายตัวแล้วถูกรับสั่งกลับ กลายเป็นตัวตลกทั้งวัง
ชีวิตของนางถูกใช้เป็นหมากเป็นของเล่น ดังนั้นนางจึงหวังว่าจะได้เก็บรักษาบุตรของตนไว้ ได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูง มองลงมายังทุกคนที่เคยดูถูกนาง
หลังจากเถยาอ่านจบเรื่องราวชีวิตของอันหลิงหรง ก็รู้สึกสะท้อนใจไม่น้อย ดังที่ละครกล่าวไว้
“ก็ยากสำหรับนางจริง ๆ หน้าตาก็มิได้เป็นเลิศหนึ่งในร้อย ครอบครัวก็เช่นนั้น อีกทั้งไร้พระประสูติกาล แต่กลับทนมาจนถึงตำแหน่งในวันนี้ได้”
หากมิได้ถูกฮองเฮาควบคุมไว้ ด้วยเล่ห์เหลี่ยมของนางแล้ว เหตุไฉนจะไม่มีตอนจบที่ดี
เถยาพินิจคนในกระจก เห็นเพียงร่างบางอ้อนแอ้นบอบบาง นัยน์ตาคู่สวยดั่งดวงตาของกวาง น้อยชัดใสบริสุทธิ์
แม้มิใช่สตรีงามล่มเมือง แต่มีความงามของสาวงามเจียงหนานที่ดูอ่อนแอชวนทะนุถนอม โดยธรรมชาติ สิ่งที่บกพร่องเพียงอย่างเดียวคือหลายปีมานี้ถูกปฏิบัติอย่างย่ำแย่จนผิวพรรณไม่ขาวผ่องพอ
เถยาหลับตาลง นางเป็นภูตพันธุ์ไม้โดยกำเนิด วิญญาณจะค่อย ๆ เปลี่ยนรูปลักษณ์ของนางโดยไม่ก่อให้เกิดความสงสัยจากผู้อื่น
เมื่อนึกถึงในละครที่อันหลิงหรงเกือบไปคัดเลือกที่ตำหนักไม่ทัน นางจึงรีบสั่งให้คนไปจองรถม้าล่วงหน้า อีกทั้งเรื่องที่พักหลังจากได้รับการคัดเลือก นางไม่ปรารถนาที่จะรู้จักกับเจินหวนอีก
เรือนพักไม่ต้องใหญ่โต แต่ต้องมีที่อยู่ให้พึ่งพิง เมื่อได้รับการคัดเลือกแล้วจะอยู่โรงเตี๊ยมต่อไม่ได้ นอกเหนือไม่งามตามกฎแล้ว ยังก่อให้เกิดคำนินทาได้ง่าย
กำลังคิดอยู่ อี๋เหนียงเซียวก็เคาะประตู เถยาเปิดประตูให้นางเข้ามา
“อี๋เหนียง พรุ่งนี้ท่านจงไปสืบหาดูว่ามีเรือนพักที่เหมาะสมหรือไม่ หากหลิงหรงได้รับคัดเลือก โรงเตี๊ยมแห่งนี้ไม่อาจอาศัยต่อไปได้เป็นอันขาด”
เถยาหยิบกล่องใบหนึ่งยื่นให้อี๋เหนียงเซียว
“คุณหนูใหญ่ นี่มัน...”
อี๋เหนียงเซียวเปิดกล่องแล้วตกตะลึงกับเงินที่อยู่ข้างใน
“ไม่เป็นไร เงินจำนวนนี้อี๋เหนียงใช้ได้ตามสบาย ยามนี้สำคัญที่เรือนพัก”
เถยากล่าวยืนยัน
อี๋เหนียงเซียวไม่ซักถามมากความอีก เอ่ยแต่เพียงว่าจะหาเรือนพักให้เป็นที่พอใจของเถยาอย่างแน่นอน
เถยามิได้กล่าวอะไรมาก เพียงฉวยโอกาสใช้พลังวิญญาณอันอ่อนบางของตนส่งอิทธิพลต่ออี๋เหนียงเซียว หลังจากนางได้รับคัดเลือกแล้วก็จะไม่ได้กลับอำเภอซงหยางอีก ทางมารดาต้องมีคนคอยดูแลช่วยเหลือ
อนึ่ง เรื่องบิดาของอันหลิงหรงนั้นจำเป็นต้องจัดการให้สิ้นซาก ดูจากละครก็รู้ว่า หากมิใช่อันปี่หวย เส้นทางของนางก็คงไม่ขรุขระถึงเพียงนี้