ฉันเป็นพ่อครัวหลวง สั่งเดลิเวอรีสักมื้อก็สมเหตุสมผลใช่ไหม

ตอนที่ 19 เจ้าก็นอนที่นี่

7 นาที· 1.5K คำ

เรื่องราวเป็นไปดังที่เฉินเส้าอันคาดไว้ ไม่นานก็มีคนงานสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีเทาคนหนึ่งเดินเข้ามา เคาะบานประตูที่เปิดค้างอยู่เบา ๆ น้ำเสียงเรียบเฉย

“พ่อครัวหลวงเฉิน เสี่ยวตุ้นจื่อ อย่ามัวชักช้า ถึงเวลาพักแล้ว ตามข้ามา”

เสี่ยวตุ้นจื่อตอบรับอย่างว่องไว ก่อนหันไปมองเฉินเส้าอัน

เฉินเส้าอันลุกขึ้น ปัดเศษฟางที่ติดตามตัว แล้วเดินตามคนผู้นั้นออกจากห้องครัวเล็ก

คนผู้นั้นนำทางพวกเขาไปโดยไม่มุ่งหน้าไปยังห้องพักที่ดูเป็นห้องนอนจริงจัง ซึ่งตั้งอยู่ลึกเข้าไปในห้องเครื่องหลวง แต่กลับพาเดินอ้อมไปอ้อมมา จนถึงแนวห้องแถวเตี้ย ๆ ใกล้เพิงเก็บฟืนกับบ่อน้ำด้านหลัง

เมื่อผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเปิดออก กลิ่นอับชื้นคละคลุ้งปนเปทั้งกลิ่นเหงื่อ กลิ่นเท้า และกลิ่นราโชยปะทะใบหน้า

ภายในห้องไม่มีตะเกียง อาศัยเพียงแสงจากโคมในมือของคนผู้นั้น จึงพอมองเห็นสภาพภายในได้

ใต้แสงโคม เห็นเพียงเตียงรวมยาวที่ประกอบขึ้นอย่างง่าย ๆ จากแผ่นไม้ ปูด้วยเสื่อฟางเก่า ๆ และผ้าห่มบางสีชวนสงสัย บนเตียงมีคนนอนเกลื่อนอยู่เจ็ดแปดคน เสียงกรนกับเสียงกัดฟันดังระงมไม่ขาดสาย

เสี่ยวตุ้นจื่อเห็นสภาพเช่นนี้ก็หดคอ ก่อนจะเชิดอกน้อย ๆ ขึ้น แล้วเอ่ยกับคนที่นำทางด้วยความร้อนใจ

“พี่ใหญ่ ท่านพามาผิดที่หรือไม่? ข้านอนที่นี่ก็สมควรอยู่ แต่ลูกพี่ข้าเป็นพ่อครัวหลวงนะ”

“พ่อครัวหลวงจะนอนบนเตียงรวมได้อย่างไร? พ่อครัวหลวงควรมีห้องพักส่วนตัวมิใช่หรือ?”

คนงานที่นำทางหันกลับมา ใบหน้าภายใต้แสงสลัวเผยรอยยิ้มจอมปลอม น้ำเสียงแฝงความขอไปทีอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่ผิดหรอก ที่นี่แหละ พ่อครัวหลวงหลิ่วเป็นผู้สั่งด้วยตนเอง”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป