เรื่องราวเป็นไปดังที่เฉินเส้าอันคาดไว้ ไม่นานก็มีคนงานสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีเทาคนหนึ่งเดินเข้ามา เคาะบานประตูที่เปิดค้างอยู่เบา ๆ น้ำเสียงเรียบเฉย
“พ่อครัวหลวงเฉิน เสี่ยวตุ้นจื่อ อย่ามัวชักช้า ถึงเวลาพักแล้ว ตามข้ามา”
เสี่ยวตุ้นจื่อตอบรับอย่างว่องไว ก่อนหันไปมองเฉินเส้าอัน
เฉินเส้าอันลุกขึ้น ปัดเศษฟางที่ติดตามตัว แล้วเดินตามคนผู้นั้นออกจากห้องครัวเล็ก
คนผู้นั้นนำทางพวกเขาไปโดยไม่มุ่งหน้าไปยังห้องพักที่ดูเป็นห้องนอนจริงจัง ซึ่งตั้งอยู่ลึกเข้าไปในห้องเครื่องหลวง แต่กลับพาเดินอ้อมไปอ้อมมา จนถึงแนวห้องแถวเตี้ย ๆ ใกล้เพิงเก็บฟืนกับบ่อน้ำด้านหลัง
เมื่อผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเปิดออก กลิ่นอับชื้นคละคลุ้งปนเปทั้งกลิ่นเหงื่อ กลิ่นเท้า และกลิ่นราโชยปะทะใบหน้า
ภายในห้องไม่มีตะเกียง อาศัยเพียงแสงจากโคมในมือของคนผู้นั้น จึงพอมองเห็นสภาพภายในได้
ใต้แสงโคม เห็นเพียงเตียงรวมยาวที่ประกอบขึ้นอย่างง่าย ๆ จากแผ่นไม้ ปูด้วยเสื่อฟางเก่า ๆ และผ้าห่มบางสีชวนสงสัย บนเตียงมีคนนอนเกลื่อนอยู่เจ็ดแปดคน เสียงกรนกับเสียงกัดฟันดังระงมไม่ขาดสาย
เสี่ยวตุ้นจื่อเห็นสภาพเช่นนี้ก็หดคอ ก่อนจะเชิดอกน้อย ๆ ขึ้น แล้วเอ่ยกับคนที่นำทางด้วยความร้อนใจ
“พี่ใหญ่ ท่านพามาผิดที่หรือไม่? ข้านอนที่นี่ก็สมควรอยู่ แต่ลูกพี่ข้าเป็นพ่อครัวหลวงนะ”
“พ่อครัวหลวงจะนอนบนเตียงรวมได้อย่างไร? พ่อครัวหลวงควรมีห้องพักส่วนตัวมิใช่หรือ?”
คนงานที่นำทางหันกลับมา ใบหน้าภายใต้แสงสลัวเผยรอยยิ้มจอมปลอม น้ำเสียงแฝงความขอไปทีอย่างเห็นได้ชัด
“ไม่ผิดหรอก ที่นี่แหละ พ่อครัวหลวงหลิ่วเป็นผู้สั่งด้วยตนเอง”