อาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงและวิงเวียนจากการเมาค้างพลันถาโถมเข้ามา หงเป่าส่งเสียงครางในลำคอ ยกมือกุมหน้าผาก
เศษเสี้ยวความทรงจำเริ่มปะติดปะต่อกัน
ริมแม่น้ำ… น้ำแกงเส้นที่อร่อยจนแทบกลืนลิ้น… ขวดแก้วใส… สุราต่างถิ่นรสแรงที่แผดเผาลำคอ… แล้วจากนั้น…ก็ว่างเปล่า
เขาพยายามดิ้นรนลุกขึ้นนั่ง แต่กลับรู้สึกว่าร่างกายอ่อนระโหยไร้เรี่ยวแรง ราวกับกระดูกทั่วร่างแหลกสลาย โดยเฉพาะศีรษะที่หนักอึ้งประหนึ่งมีน้ำหนักพันชั่ง
ครั้นมองดูจึงพบว่าตนกำลังนอนอยู่บนเกวียนเทียมวัว รอบกายมีหม้อชามและกระสอบเสบียง ทั้งยังสวมเกราะหนักอึ้งอยู่ด้วย
“ข้า…ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร…” หงเป่าเอ่ยเสียงแหบพร่า มองจูต้าฉางอย่างงุนงง ก่อนจะกวาดตามองเหล่าคนงานครัวที่กำลังกลั้นยิ้ม แล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่เฉินเส้าอันซึ่งยืนข้างเกวียนด้วยสีหน้า ‘ไม่เกี่ยวกับข้า’
“น้องเฉิน?” หงเป่าจำใบหน้านี้ได้เลือนราง รวมถึงน้ำแกงเส้นกับสุราแรงรสลืมไม่ลงนั่นด้วย
“พี่หงฟื้นแล้วก็ดี” เฉินเส้าอันถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนอธิบายว่า
“เมื่อวานท่านเมาจนหมดสติ พวกเราเรียกอย่างไรก็ไม่ตื่น ทั้งไม่กล้าทิ้งท่านไว้ตามลำพัง จึงจำต้องเสียมารยาทพาท่านขึ้นเกวียน แล้วส่งกลับเมืองหลวงมาตลอดทาง บัดนี้ถึงนอกประตูเมืองแล้ว”
“เมาหมดสติ… เกวียน… กลับเมืองหลวง…” สมองอันเชื่องช้าของหงเป่าค่อยๆ ย่อยข้อมูลเหล่านั้น จากนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าพลันแดงก่ำราวกับตับหมู
เขานึกออกแล้วว่าตนเมาหมดสติได้อย่างไร นึกถึงสุราแรงน่ากลัวขวดนั้น และนึกถึงสถานการณ์ของตนในยามนี้
ถูกคนจากห้องเครื่องหลวงใช้เกวียนเทียมวัวลากกลับมา ทั้งยังถูกจูต้าฉางสหายสนิทจับได้คาหน้าประตูเมือง
ขายหน้า! ขายหน้าเหลือเกิน! นับเป็นความอัปยศครั้งใหญ่ที่สุด!
หงเป่าแทบอยากมุดแผ่นดินหนี
เขาลนลานพยายามปีนลงจากเกวียนเพื่อพิสูจน์ว่าตนไม่เป็นไร