ภายในตำหนักชิงเหลียง บรรยากาศเปลี่ยนไปจากก่อนหน้าราวฟ้ากับเหว
จักรพรรดิเซียวเหยียนมีสีหน้าเบิกบาน ในมือถือรายงานด่วนจากแนวหน้าที่เพิ่งส่งมาถึงด้วยม้าเร็วแปดร้อยลี้ แล้วหัวเราะเสียงดัง
“อัครมหาเสนาบดีเหยียน ลองดูสิ สวรรค์คุ้มครองแคว้นต้าฉีของเราโดยแท้!”
“พวกคนเถื่อนจากเป่ยเยี่ยนไม่รู้เกิดเหตุใดขึ้น จู่ ๆ ก็ถอนทัพเสียแล้ว ได้ยินว่าภายในแคว้นเกิดความขัดแย้งกันเอง”
“ฮ่า ๆ! ยามนี้ชายแดนปลอดภัยไร้กังวล ในที่สุดเราก็วางใจได้เสียที”
เหยียนซื่อฉงลูบเครา สีหน้าแฝงความยินดีและประจบสอพลออย่างพอเหมาะพอดี
“ล้วนเป็นเพราะฝ่าบาททรงพระบารมีคุ้มฟ้า พระเดชแผ่ไกล เหล่าคนชั่วจึงย่อมหลีกหนี นี่คือพรแห่งแผ่นดินและความโชคดีของราษฎรนับหมื่นพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮ่องเต้กับขุนนางสนทนากันอย่างออกรส เมฆหมอกอึมครึมก่อนหน้านี้สลายไปจนสิ้น
ในจังหวะนั้นเอง เฉาเต๋อไห่ประคองบะหมี่เส้นทองปลุกวิญญาณเพียงชามเดียว ก้มหน้าเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง ฝีเท้าหนักอึ้งกว่าปกติอยู่หลายส่วน
“ฝ่าบาท ของว่างยามดึกมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” น้ำเสียงของเฉาเต๋อไห่เจือความตึงเครียดอยู่เล็กน้อย
เซียวเหยียนกำลังสำราญใจ ครั้นได้ยินก็ตรัสพร้อมรอยยิ้ม
“ดี มาถูกเวลาพอดี! เมื่อพบเรื่องน่ายินดี จิตใจก็แจ่มใส เรากำลังต้องการอาหารเลิศรสมาเพิ่มความรื่นรมย์ รีบนำขึ้นมา!”
เขาหันไปอย่างกระตือรือร้น สายตาตกลงบนถาดในมือเฉาเต๋อไห่ ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับชะงักค้างไปในพริบตา
“หืม?” เซียวเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปทางเฉาเต๋อไห่
“เฉาเต๋อไห่ เมื่อครู่เราไม่ได้สั่งให้ทำบะหมี่สามชามหรือ? นี่...เหตุใดจึงมีเพียงชามเดียว?”
เฉาเต๋อไห่ใจวูบ รีบคุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่นและจนปัญญา เขาปรับแต่งคำแก้ตัวของเฉินเส้าอันเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวซ้ำ
“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ! เมื่อครู่บ่าวไปสอบถามมาแล้ว พ่อครัวหลวงเฉินกล่าวว่า...วัตถุดิบที่ใช้ทำบะหมี่เส้นทองปลุกวิญญาณนั้นหายากยิ่ง ทั้งกรรมวิธียังซับซ้อนและกินเวลามากพ่ะย่ะค่ะ”