แต่ขวดนั้นสะดุดตาเกินไป
เขาลุกขึ้น เดินไปหยิบชามสะอาดข้างเตา หันหลังให้เด็กหญิงตัวน้อย แล้วรีบเทนมที่เหลือครึ่งขวดลงในชาม
ของเหลวสีขาวนวลไหวกระเพื่อมอยู่ในชาม ส่งกลิ่นหอมนมสดชื่น
“มา ดื่มนี่สักหน่อย นี่คือนม กินคู่กับขนมยิ่งอร่อย” เฉินเส้าอันยื่นชามให้
เด็กหญิงรับชามมา มองน้ำสีขาวข้างในด้วยความสงสัย ก่อนจะโน้มเข้าไปดมใกล้ ๆ แล้วดวงตาก็เป็นประกายขึ้นอีกครั้ง
มือเล็กทั้งสองประคองชามใบใหญ่เกินตัวไว้ นางค่อย ๆ จิบไปคำเล็ก ๆ ก่อน
“อื้ม!” นางเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นเต้น จากนั้นก็ไม่ลังเลอีก ดื่มอึก ๆ อย่างรวดเร็ว
ความนุ่มละมุนและหวานหอมของนม เป็นรสชาติแปลกใหม่อีกอย่างหนึ่งสำหรับนาง
นางดื่มเร็วเกินไป คราบน้ำนมสีขาวนวลสายหนึ่งจึงไหลจากมุมปากลงมา แต่นางไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย ดื่มนมในชามจนไม่เหลือสักหยด จึงวางชามลงอย่างพึงพอใจ แลบลิ้นเล็ก ๆ เลียรอบริมฝีปากอย่างอาลัยอาวรณ์ ราวกับลูกแมวที่แอบดื่มนมจนได้
“หวานจัง อร่อยจริง ๆ...” นางหรี่ตาลง ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายเกียจคร้านและสุขใจหลังอิ่มหนำ
แววตาที่นางมองเฉินเส้าอันเปี่ยมไปด้วยความสนิทสนมและไว้วางใจอย่างหมดใจแล้ว
เห็นเด็กหญิงกินอย่างเอร็ดอร่อย เฉินเส้าอันก็เจริญอาหารขึ้นมา เขาหยิบขนมปังของตนมานั่งเคียงกับเด็กหญิงตัวน้อย ทั้งคู่ต่างวัยต่างขนาดนั่งลิ้มรสอาหารจากยุคปัจจุบันกันอย่างเอร็ดอร่อยในห้องครัว
ในที่สุดเด็กหญิงก็กินทาร์ตไข่คำสุดท้ายลงไป ลูบท้องกลมป่องแล้วหัวเราะอย่างพึงพอใจ
“ขอบคุณพี่ชาย” นางเอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงเสริมว่า “ข้าชื่อเล่อหนิง พี่ชายชื่ออะไรหรือ?”