ฉันเป็นพ่อครัวหลวง สั่งเดลิเวอรีสักมื้อก็สมเหตุสมผลใช่ไหม

ตอนที่ 31 เติมผงชูรส

6 นาที· 1.5K คำ

ไม่นานนัก บะหมี่ก็สุก ทุกคนหยิบชามของตนมาต่อแถว ตักเส้นจากหม้อ

น้ำแกงใสจืดชืด เส้นบะหมี่ดูนุ่มเละ พอใส่ลงในชามดินเผาหยาบ ๆ แล้วก็ชวนให้หมดความอยากอาหารอย่างยิ่ง

ทว่าทุกคนกลับกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เสียงซู้ดซ้าดดังระงม ราวกับกำลังกินอาหารเลิศรสจากขุนเขาและท้องทะเล

“พี่ใหญ่ ท่านจะรับสักชามหรือไม่?” เสี่ยวตุ้นจื่อถือชามบะหมี่เดินมาหาเฉินเส้าอัน

เฉินเส้าอันลองชิมบะหมี่น้ำใสชามนั้นคำหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “พวกเจ้ากินเถิด ข้ายังไม่หิว”

เขาไม่หิวจริง ๆ บิสกิตอัดแท่งกับขนมปังที่แอบกินเข้าไปอิ่มท้องได้มากพอแล้ว จึงไม่เห็นบะหมี่ชามนี้อยู่ในสายตา มันยังด้อยกว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ธรรมดาที่สุดในยุคปัจจุบันเสียอีก

เมื่อเห็นเฉินเส้าอันเพียงส่ายหน้า ไม่แตะชามบะหมี่น้ำเกลือที่เสี่ยวตุ้นจื่อยื่นให้ พ่อครัวหลายคนที่ไม่พอใจเขาอยู่ก่อนแล้ว เพราะเป็นพ่อครัวหลวงที่ถูกส่งมาประจำการอย่างกะทันหัน ต่างสบตากันสองสามครั้ง ก่อนจะเริ่มเอ่ยวาจาเหน็บแนม

“โอ้โฮ บะหมี่ที่พวกมือไม้เก้งก้างอย่างพวกเราทำ จะเข้าตาพ่อครัวเฉินได้อย่างไรเล่า?”

พ่อครัวผู้จัดเตรียมวัตถุดิบคนหนึ่งอายุมากกว่าเล็กน้อย บนใบหน้ามีไฝอยู่หลายเม็ด เขาซู้ดเส้นบะหมี่พลางเหลือบมองเฉินเส้าอัน

“พ่อครัวเฉินทำบะหมี่เส้นทองปลุกวิญญาณจนได้รับคำชมจากโอรสสวรรค์ด้วยพระโอษฐ์เอง ของกินของใช้ย่อมต้องพิถีพิถันดุจของเหล่าผู้สูงศักดิ์ในวังหลวง”

“นั่นสิ” พ่อครัวก่อไฟที่อยู่ข้าง ๆ รับคำ น้ำเสียงแฝงความเย้ยหยัน

“อยู่กลางป่าเขาเช่นนี้ จะเอาน้ำแกงชั้นดีจากไหน ไม่มีเครื่องราดหน้า แม้แต่น้ำมันสักหยดก็ยังไม่เห็น อย่าว่าแต่พวกเราเลย ต่อให้เป็นพ่อครัวหลวง ก็ยังทำอาหารที่พอกินได้ออกมาไม่ได้มิใช่หรือ?”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป