ไม่นานนัก บะหมี่ก็สุก ทุกคนหยิบชามของตนมาต่อแถว ตักเส้นจากหม้อ
น้ำแกงใสจืดชืด เส้นบะหมี่ดูนุ่มเละ พอใส่ลงในชามดินเผาหยาบ ๆ แล้วก็ชวนให้หมดความอยากอาหารอย่างยิ่ง
ทว่าทุกคนกลับกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เสียงซู้ดซ้าดดังระงม ราวกับกำลังกินอาหารเลิศรสจากขุนเขาและท้องทะเล
“พี่ใหญ่ ท่านจะรับสักชามหรือไม่?” เสี่ยวตุ้นจื่อถือชามบะหมี่เดินมาหาเฉินเส้าอัน
เฉินเส้าอันลองชิมบะหมี่น้ำใสชามนั้นคำหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “พวกเจ้ากินเถิด ข้ายังไม่หิว”
เขาไม่หิวจริง ๆ บิสกิตอัดแท่งกับขนมปังที่แอบกินเข้าไปอิ่มท้องได้มากพอแล้ว จึงไม่เห็นบะหมี่ชามนี้อยู่ในสายตา มันยังด้อยกว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ธรรมดาที่สุดในยุคปัจจุบันเสียอีก
เมื่อเห็นเฉินเส้าอันเพียงส่ายหน้า ไม่แตะชามบะหมี่น้ำเกลือที่เสี่ยวตุ้นจื่อยื่นให้ พ่อครัวหลายคนที่ไม่พอใจเขาอยู่ก่อนแล้ว เพราะเป็นพ่อครัวหลวงที่ถูกส่งมาประจำการอย่างกะทันหัน ต่างสบตากันสองสามครั้ง ก่อนจะเริ่มเอ่ยวาจาเหน็บแนม
“โอ้โฮ บะหมี่ที่พวกมือไม้เก้งก้างอย่างพวกเราทำ จะเข้าตาพ่อครัวเฉินได้อย่างไรเล่า?”
พ่อครัวผู้จัดเตรียมวัตถุดิบคนหนึ่งอายุมากกว่าเล็กน้อย บนใบหน้ามีไฝอยู่หลายเม็ด เขาซู้ดเส้นบะหมี่พลางเหลือบมองเฉินเส้าอัน
“พ่อครัวเฉินทำบะหมี่เส้นทองปลุกวิญญาณจนได้รับคำชมจากโอรสสวรรค์ด้วยพระโอษฐ์เอง ของกินของใช้ย่อมต้องพิถีพิถันดุจของเหล่าผู้สูงศักดิ์ในวังหลวง”
“นั่นสิ” พ่อครัวก่อไฟที่อยู่ข้าง ๆ รับคำ น้ำเสียงแฝงความเย้ยหยัน
“อยู่กลางป่าเขาเช่นนี้ จะเอาน้ำแกงชั้นดีจากไหน ไม่มีเครื่องราดหน้า แม้แต่น้ำมันสักหยดก็ยังไม่เห็น อย่าว่าแต่พวกเราเลย ต่อให้เป็นพ่อครัวหลวง ก็ยังทำอาหารที่พอกินได้ออกมาไม่ได้มิใช่หรือ?”