ฉันเป็นพ่อครัวหลวง สั่งเดลิเวอรีสักมื้อก็สมเหตุสมผลใช่ไหม

ตอนที่ 11 หอมจนหยุดไม่อยู่

7 นาที· 1.7K คำ

เฉาเต๋อไห่ซึ่งยืนปรนนิบัติอยู่ข้างกาย บัดนี้สีหน้าชวนให้คนมองแล้วอดสะดุ้งไม่ได้

หน้ากากความนอบน้อมบนใบหน้าแตกร้าวไปเสี้ยวหนึ่ง รูม่านตาขยายเล็กน้อย ในหัวพลันอื้ออึง

บะหมี่? บะหมี่ชามนั้นของฝ่าบาท?!

เมื่อครู่เขาได้ยินกับหูว่าฝ่าบาทตรัสว่า «เอาไป! รีบเอาไปให้พ้น!»

เขายังทำตามพระประสงค์ ออกคำสั่ง «โบยด้วยไม้หลวงหนึ่งร้อยที» ไปแล้วด้วย

ทั้งยังสั่งขันทีหลิวให้นำบะหมี่ไปจัดการ เอ่อ...ตามปกติก็คือเททิ้ง

นี่...นี่เพียงชั่วพริบตา ฝ่าบาทกลับจะเสวยอีกแล้วหรือ?!

«บ่าว...บ่าว...» เฉาเต๋อไห่พูดติดอ่างอย่างหาได้ยาก เหงื่อเย็นผุดพร่างลงมาในทันใด

เขาไหวพริบว่องไว รู้ดีว่าหากอธิบายว่า «เมื่อครู่ฝ่าบาทรับสั่งให้เอาไป» ก็เท่ากับรนหาที่ตาย เมื่อฝ่าบาทมีพระดำรัสว่าจะเสวยบะหมี่ ต่อให้ไม่มี เขาก็ต้องหามาให้ได้

«บ่าวจะไปนำมาเดี๋ยวนี้ ขอฝ่าบาทโปรดรอสักครู่»

เฉาเต๋อไห่แทบจะพุ่งออกจากตำหนักชิงเหลียง ใช้ความเร็วที่สุดในชีวิต

ใต้ระเบียงนอกประตูตำหนัก แสงโคมสลัวราง

เขาเห็นขันทีน้อยสองคนยืนเบียดกันอยู่ กำลังกระซิบกระซาบพลางมองถาดอาหาร

บนถาดคือบะหมี่เส้นทองปลุกวิญญาณของฝ่าบาท ซึ่งเดิมทีควรถูกนำไปจัดการ

ขันทีน้อยคนหนึ่งกำลังใช้ตะเกียบคีบบะหมี่เส้นโค้งงอขึ้นมาคำใหญ่ เป่าลมใส่แล้วอ้าปากเตรียมส่งเข้าปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากกินและความยินดีที่ปิดไม่มิด

«...ฝ่าบาทไม่เสวยบะหมี่นี่แล้วใช่หรือไม่? ฮึ เช่นนั้นข้าน้อยคงไม่เกรงใจแล้ว เททิ้งไปก็น่าเสียดาย กลิ่นนี้หอมเสียจนประหลาด!»

ขันทีน้อยอีกคนลังเลอยู่บ้าง «เมื่อครู่ขันทีเฉาไม่ได้สั่งให้นำออกไป...จัดการหรือ?»

«เฮ้อ! จัดการก็คือเททิ้งมิใช่หรือ? จะเทที่ใดก็เหมือนกันทั้งนั้น เทลงท้องพวกเรายังไม่ต้องเก็บกวาดอีก»

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป