น้ำในเตาทองสัมฤทธิ์เดือดปุด ๆ ไอสีขาวร้อนระอุลอยขึ้นมา บดบังใบหน้าร้อนใจของเฉินเส้าอัน
“น้ำเดือดแล้ว!” เสี่ยวตุ้นจื่อปาดน้ำตาที่เกิดจากควันไฟ ก่อนหันไปมองเฉินเส้าอันอย่างร้อนรน
เฉินเส้าอันสูดลมหายใจลึก หยิบบะหมี่ห่อหนึ่งขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ
เขาเดินไปข้างหม้อ กัดฟัน แล้วเทบะหมี่ทั้งหมดลงในน้ำเดือด
เส้นบะหมี่คลี่กระจายออกทันที ลอยจมอยู่ในน้ำเดือดพล่าน
“พี่ใหญ่ นี่...จะต้มด้วยน้ำเปล่าหรือขอรับ?” เสี่ยวตุ้นจื่อเบิกตากว้างจนแทบถลน เสียงสั่นเครือ
“จะทำได้จริงหรือ? น้ำซุปเล่า? เครื่องโรยหน้าเล่า?”
“ท่านไม่ได้บอกว่าจะทำบะหมี่น้ำปลุกความกระปรี้กระเปร่าหรอกหรือ? ต้มด้วยน้ำเปล่าเช่นนี้ก็เป็นเพียงบะหมี่น้ำธรรมดาที่สุด แม้แต่เกลือก็ไม่ได้ใส่ ฝ่าบาท...”
“เจ้าร้อนใจไปไย?” เฉินเส้าอันฝืนสงบจิตใจ ทำท่าทางลึกล้ำยากหยั่งถึง
“ข้ามีเครื่องปรุงสูตรลับของข้าเอง ยังไม่ถึงเวลาใช้ เจ้าไปที่ตู้เก็บชามตรงนั้น หาชามสะอาดมาสักสองสามใบ เอาใบใหญ่!”
“อ้อ...ขอรับ ๆ” เสี่ยวตุ้นจื่อยังคงคลางแคลงใจ แต่ก็ไม่กล้าขัดคำ จึงหันหลังวิ่งไปยังตู้เก็บชามไม้เอล์มตรงมุมห้อง แล้วเขย่งปลายเท้าเอื้อมหยิบชามกระเบื้องเคลือบใบใหญ่บนชั้นสูงสุด ซึ่งมีไว้สำหรับผู้สูงศักดิ์โดยเฉพาะ
โอกาสมาแล้ว!
เฉินเส้าอันเบี่ยงตัวอย่างรวดเร็ว บังสายตาของเสี่ยวตุ้นจื่อ มือขวาคว้าบะหมี่เนื้อวัวเถิงเจียวออกมาจากช่องเก็บของว่างเปล่าราวสายฟ้าแลบ