รองแม่ทัพหานมีสีหน้าตกตะลึงสุดขีด จ้องมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“เจ้าว่าอย่างไรนะ เบื้องหลังเจ้าคืออ๋องงั้นหรือ?”
เจ้าของโรงพนันพยักหน้าช้า ๆ แววตาเปี่ยมด้วยการเยาะเย้ยและรอยยิ้ม
“ก็เพราะเช่นนั้นน่ะสิ รองแม่ทัพหานลองบอกข้าที ว่าพวกเราจะต้องกลัวเจ้าหรือไม่ จะต้องกลัวจวนแม่ทัพหรือไม่? หากรู้จักกาลเทศะ ข้าขอแนะนำว่าเจ้าอย่าดื้อดึงต่อไปเลย แขนสู้ขาไม่ได้ อย่าให้ถึงที่สุดแล้วทั้งรักษาหญิงงามไว้ไม่ได้ ซ้ำยังไปล่วงเกินอ๋องเข้าอีก”
ส่วนจะเป็นอ๋องพระองค์ใด เขาไม่ได้บอกรายละเอียด เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องเปิดเผยความจริงให้มากนัก
รองแม่ทัพหานก้าวถอยหลังอย่างโซเซ ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้พนักโค้งอย่างหมดอาลัยตายอยาก
เหล่าองครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูกรูกันเข้ามา ไม่พูดพล่ามทำเพลง หยิบเชือกมามัดมือมัดเท้าเขาไว้ หานตางไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้านแม้แต่น้อย
ราวกับเนื้อปลาบนเขียง ให้คนเชือดเฉือนได้ตามใจ
เจ้าของโรงพนันเห็นเขาสีหน้าห่อเหี่ยว สิ้นหวังถึงที่สุด ก็หัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง
“ที่จริงแล้ว ยังมีอีกหนทางหนึ่งที่จะแก้วิกฤตครั้งนี้ได้ ต้องดูว่ารองแม่ทัพหานจะเอาโอกาสนี้หรือไม่... หากเจ้าทำเรื่องหนึ่งให้อ๋องสำเร็จ เจ้าไม่เพียงได้ครองหญิงงามกลับคืน ยังจะได้เลื่อนยศถาบรรดาศักดิ์ ร่ำรวยเกียรติยศทั่วหล้านี้อย่างเต็มที่”
“เจ้าจะไม่ต้องคอยดูสีหน้าจวนแม่ทัพเพื่อใช้ชีวิตอีกต่อไป ภรรยาไม่ถูกใจ อยากหย่าก็หย่าได้ จวนที่พักอยู่ไม่สบาย อยากเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้ ทั้งหมดนี้อ๋องล้วนจัดการให้เจ้าได้...”