“พวกเราเป็นครอบครัวของทหาร นอกจากสนับสนุนแล้วก็มีแต่สนับสนุน……”
จมูกของหยุนหลวนเปรี้ยวแสบจนทนแทบไม่ไหว นางมองดวงตาอ่อนโยนของพี่สะใภ้คนที่สอง แววตาวูบไหวด้วยความรู้สึกผิดอยู่หลายส่วน นึกถึงชาติก่อน ลูกในครรภ์ของพี่สะใภ้คนที่สองที่ใกล้จะคลอดเต็มทีนั้น
นางอดไม่ได้ที่จะหลับตาลงครู่หนึ่ง แล้วกุมฝ่ามือของพี่สะใภ้คนที่สองไว้
ไม่ว่าจะยากเย็นเพียงใด นางก็ไม่อาจปล่อยให้โศกนาฏกรรมซ้ำรอยอีก——
หยุนหลวนปล่อยมือจากพี่สะใภ้คนที่สอง ไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันกายวิ่งตรงไปยังประตูใหญ่
รูชุนอยู่ข้างหลังร้อนใจจนกระทืบเท้าเร่า ๆ พี่สะใภ้คนที่สองก็วิ่งตามมาด้วย
แต่ฝีเท้าของพวกนางไม่อาจเร็วเท่าหยุนหลวน
ที่ประตูบังเอิญมีทหารอยู่ไม่กี่นายที่ยังไม่ออกเดินทาง และมีม้าหลายตัวยืนอยู่เฉย ๆ ที่มุมหนึ่ง……
หยุนหลวนไม่พูดพร่ำทำเพลง ขึ้นหลังม้าทันที มือกระชากสายบังคับ แล้วกำแส้ฟาดลงที่ก้นม้า
“ยะ……”
ม้าศึกยกกีบหน้าขึ้นสูง ร้องลั่นหนึ่งที แล้วพุ่งทะยานออกไปทันที
ลมเหนือที่หนาวเข้ากระดูกเปรียบดังคมมีด กรีดลงบนใบหน้าของนางทีละแผลทีละแผล
นางหนาวจนทั้งร่างสั่นสะท้านควบคุมไม่อยู่ ศีรษะยิ่งมึนตึ้บ ม้าศึกวิ่งทะยานไปบนถนน แลดูคล้ายจะพุ่งชนไปมาอยู่หลายครา
ชาวบ้านบนถนนต่างรีบหลบหลีก
หยุนหลวนกัดมุมริมฝีปากจนแตก ปล่อยให้เลือดสดไหลซึมทั่วในปาก
มีเพียงความเจ็บปวดเท่านั้นที่ทำให้นางได้สติกลับมาบ้าง
นางต้องได้พบพี่ใหญ่กับพี่รองให้ได้ กำชับพวกเขาว่าต้องระวังรุ่ยอ๋อง และป้องกันรองแม่ทัพหลายคนนั้นไม่ให้ทรยศ