ความเจ็บปวดแล่นแทงถึงหัวใจจากหัวเข่า ใบหน้าเล็กของอิ่นไป๋เหลียนซีดเผือดไปทันที
หยุนหลวนก้มตัวลง ใช้นิ้วสองนิ้วบีบปลายคางเรียวแหลมของอิ่นไป๋เหลียน บังคับให้นางเงยหน้าขึ้น
“แม่นางเอ๋ย อย่าได้ว่าข้าไม่ช่วยเจ้าเลย... เห็นเจ้าน่าสงสารเพียงนี้ ข้าคิดว่าข้าคงเห็นตายแล้วไม่ช่วยไม่ได้จริง ๆ”
แววตาของอิ่นไป๋เหลียนชะงักงัน ชั่วขณะหนึ่งนางเดาไม่ออกว่าหยุนหลวนมีเจตนาอะไร
รอยยิ้มของนางแฝงความเยือกเย็นน่าขนลุกอยู่เสมอ ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกขนพองสยองเกล้า
ใคร ๆ ล้วนว่าหยุนหลวนเป็นคุณหนูเสเพล เป็นคนตรงไปตรงมาและซื่อใสยิ่งนัก แต่บัดนี้ยามนางมองดวงตาคู่นั้นของหยุนหลวน กลับมืดมัวคาดเดายาก ดุจบึงโบราณที่ลึกล้ำ ยากจะหยั่งถึง
หยุนหลวนยิ้มพลางมองไปยังฝูงชนรอบด้านที่ยังไม่สลายตัว
“ทุกท่านคงยังไม่ทราบ หญิงสาวผู้นี้เป็นงามนางหาได้ยากยิ่งของแคว้นหนันฉู ที่พันปีจึงจะมีสักคน... หากพวกท่านพลาดโอกาสพบสาวงามเช่นนี้ เกรงว่าคงต้องเสียดายไปชั่วชีวิตเป็นแน่”
“เพื่อมิให้ทุกท่านต้องเสียดาย หยุนหลวนจะเฉลยปริศนาให้พวกท่านเดี๋ยวนี้... รอให้ข้าเปิดโฉมหน้าที่แท้จริงของนางต่อหน้าพวกท่านแล้ว ข้าเห็นว่าควรจัดการประมูลสักครั้ง ใครให้ราคาสูงสุดผู้นั้นได้ไป ถึงตอนนั้นเงินทองที่แม่นางผู้นี้จะได้รับ ย่อมมากมายเป็นประวัติการณ์อย่างแน่นอน เช่นนี้ก็สมกับค่าตัวของนาง และไม่นับว่าดูหมิ่นโฉมงามเลิศล้ำของนางเช่นกัน...”
สีหน้าของอิ่นไป๋เหลียนซีดขาวไปในพริบตา