ย้อนชะตายุคแปดศูนย์ แต่งกับอาหนุ่มไร้ทายาทจนมีลูกไม่ขาดสาย

ตอนที่ 5 เรียกร้องเกินควร

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เฉิงซุ่ยซุ่ย!” เฉิงเหวินปินกัดฟันกรอด ยกมือขึ้นสูง เตรียมตบหน้าเฉิงซุ่ยซุ่ยอย่างแรง “คิดว่าฉันไม่กล้าตบเธอหรือไง?”

“ตบเลยสิ! ถ้าแกกล้าตบฉัน ฉันจะแจ้งความว่าแกทำร้ายคนในครอบครัว!” เฉิงซุ่ยซุ่ยหัวเราะเย็นชา แววตาเย็นเยียบ “ฉันอยากรู้นักว่าคนที่ทำร้ายน้องสาวแท้ ๆ ใส่ร้าย ปล่อยข่าวลือ และดูหมิ่นน้องสาวตัวเองแบบแก ยังจะทำงานในกระทรวงการต่างประเทศต่อได้ไหม!”

เฉิงเหวินปินชะงักค้างอยู่กับที่

ปีนี้เขาเพิ่งสอบเข้ากระทรวงการต่างประเทศได้ เป็นเจ้าหน้าที่ประจำของกระทรวง

โอกาสสอบเข้ากระทรวงการต่างประเทศนั้นได้มายากยิ่งกว่าการเดินข้ามสะพานที่มีทหารนับพันนับหมื่น เขารู้ดีว่าโอกาสนี้มีค่ามากแค่ไหน

“เธอ...” มือที่เฉิงเหวินปินยกขึ้นหยุดค้างกลางอากาศ

“ฉันเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของคุณนะ คุณกลับใส่ร้ายดูหมิ่นฉันเพียงเพื่อผู้หญิงที่พ่อแม่รับมาเลี้ยง วัฒนธรรมที่เรียนมาหลายปีนี่เอาไปให้หมากินหมดแล้วหรือไง?” แววตาของเฉิงซุ่ยซุ่ยเย็นยะเยือก “แยกผิดชอบชั่วดีไม่เป็น ปากก็มีแต่คำหยาบ ในหัวมีแต่เรื่องสกปรก คนอย่างคุณยังมีหน้ามาทำงานในกระทรวงการต่างประเทศอีกหรือไง?!”

เฉิงเหวินปินหน้าแดงก่ำ ทั้งอับอายทั้งโกรธ “น้องสาวเหรอ? เธอคู่ควรด้วยหรือไง?! ตั้งแต่ต้นจนจบ น้องสาวของฉันมีแค่ซูจวินคนเดียว! คนอย่างเธอไม่คู่ควรเป็นน้องสาวฉัน!”

“คนที่แยกผิดชอบชั่วดีไม่เป็นอย่างคุณก็ไม่คู่ควรเป็นพี่ชายฉันเหมือนกัน!” เฉิงซุ่ยซุ่ยหัวเราะเย็นชา

“คุณลุงคุณป้า วันนี้ผมมาเพื่อถอนหมั้นครับ”

ในตอนนั้นเอง เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

ทุกคนหันไปมองทางประตู

เห็นลู่ซิงเยว่สวมเครื่องแบบทหาร รองเท้าบูตยาวถึงเข่า เดินตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เห็นลู่ซิงเยว่ ดวงตาของเฉิงซูจวินก็เป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความเขินอาย

เฉิงซุ่ยซุ่ยรู้ดีว่าเหมือนกับชาติที่แล้ว ลู่ซิงเยว่กำลังจะถอนหมั้นกับเธอเพื่อแต่งงานกับเฉิงซูจวิน

ชาติที่แล้ว ความบริสุทธิ์ของเธอถูกทำลาย เธอจึงได้แต่จำใจแต่งงานกับไอ้หลี่ขาเป๋ มองเฉิงซูจวินเข้ามาแทนที่เธอ แต่งงานกับลู่ซิงเยว่ และใช้ชีวิตมั่งคั่งสุขสบายโดยไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่

ชาตินี้เธอไม่มีวันยอมให้โศกนาฏกรรมเกิดซ้ำอีก

“คุณลุงคุณป้าครับ สัญญาหมั้นระหว่างตระกูลเฉิงกับตระกูลลู่ยังคงมีผล แต่คนที่ผมอยากแต่งงานด้วยไม่ใช่เฉิงซุ่ยซุ่ย” สายตาของลู่ซิงเยว่หยุดอยู่ที่เฉิงซุ่ยซุ่ยซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เพียงแวบเดียว แววตารังเกียจที่เคยมีก็พลันลังเลขึ้นมาเล็กน้อย

นี่คือเฉิงซุ่ยซุ่ยหรือ?

ก่อนหน้านี้ผิวของเธอทั้งคล้ำทั้งเหลือง แถมยังหยาบกร้าน ดูราวกับลิงดำตัวผอมกะหร่อง แต่คนตรงหน้ากลับมีผิวขาวเนียนเปล่งปลั่ง แวววาวราวกับไข่มุก พอเปรียบเทียบกันแล้ว แม้แต่เฉิงซูจวินที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีมาตั้งแต่เด็กยังดูหมองลงไปถนัดตา

เฉิงซุ่ยซุ่ยที่ขาวขึ้น...ก็ดูสวยไม่น้อยเลย

ชวนให้ละสายตาได้ยากอยู่เหมือนกัน

“พี่ซิงเยว่...” เสียงอ่อนหวานของเฉิงซูจวินดึงลู่ซิงเยว่กลับมาจากภวังค์

เมื่อตั้งสติได้ ลู่ซิงเยว่ก็คิดว่า ต่อให้เฉิงซุ่ยซุ่ยดูดีขึ้นแล้วจะยังไงล่ะ?!

เฉิงซุ่ยซุ่ยโตมาในชนบทตั้งแต่เด็ก หยาบคายไร้มารยาท แถมยังเป็นคนไม่ได้เรื่อง แล้วจะเอาอะไรไปเทียบกับซูจวินที่อ่อนโยน ใจกว้าง ฉลาด และรู้จักวางตัวได้?

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้ยินซูจวินเล่ามาด้วยว่า

ก่อนหน้านี้เฉิงซุ่ยซุ่ยมั่วกับผู้ชายในหมู่บ้าน ไม่เลือกหน้า แถมยังเลือกชายแก่ ขาเป๋ และหน้าตาอัปลักษณ์คนหนึ่ง ถึงขั้นพาผู้ชายคนนั้นกลับมามั่วกันที่บ้าน...ผู้หญิงหลายใจแบบนี้ชวนให้คลื่นไส้จริง ๆ

ถึงเธอจะดูดีกว่าเมื่อก่อน เขาก็ไม่มีวันแต่งงานกับเธอ

“คนที่ผมชอบคือซูจวิน ตั้งแต่ต้นจนจบ คนที่ผมรักและอยากแต่งงานด้วยก็มีแค่ซูจวิน” ลู่ซิงเยว่ทอดสายตาไปยังเฉิงซูจวิน แล้วกล่าวทีละคำ

เฉิงซุ่ยซุ่ยหัวเราะเย็นชา ถ้อยคำพวกนี้เหมือนกับชาติที่แล้วไม่มีผิด

“คุณหมั้นกับลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลเฉิง แต่เฉิงซูจวินเป็นลูกสาวตัวปลอม คนที่คุณควรหมั้นด้วยตั้งแต่แรกคือฉัน” เฉิงซุ่ยซุ่ยเอ่ยขึ้น

“เฉิงซุ่ยซุ่ย! เธอกล้าทำเรื่องหน้าด้านขนาดนี้แล้วยังไม่ให้คนอื่นพูดอีกหรือไง?” เฉิงเต๋อหมิงหน้าบึ้ง รู้สึกว่าวันนี้เธอทำให้ตระกูลเฉิงขายหน้าไปหมดแล้ว!

เฉิงเหวินปินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะเยาะตาม “เฉิงซุ่ยซุ่ย เธอยังมียางอายอยู่ไหม? ไม่ได้ยินหรือไงว่าเขาจะถอนหมั้นกับเธอแล้วไปอยู่กับซูจวิน? เขาไม่ได้ชอบเธอเลย และไม่มีทางชายตามองผู้หญิงบ้านนอกหลายใจอย่างเธอหรอก!”

“คุณก็หุบปากไปด้วย!” เฉิงซุ่ยซุ่ยเดินไปหยุดตรงหน้าเฉิงเหวินปิน กำหมัดแน่นแล้วชกเข้าที่ท้องของเขาอย่างแรง!

เฉิงเหวินปินเป็นโรคกระเพาะ ปวดท้องอยู่บ่อย ๆ

ชาติที่แล้ว เพื่อเอาใจเฉิงเหวินปิน เธอตั้งใจเรียนทำอาหารบำรุงสุขภาพ ฝึกต้มโจ๊กบำรุงกระเพาะให้เขากิน

ตอนนี้ดูแล้ว โจ๊กพวกนั้นคงเทให้หมากินไปหมดแล้ว!

ไอ้เฉิงเหวินปินนี่ไม่คู่ควรกับโจ๊กของเธอเลยสักนิด!

พอโดนชกเข้าไปหนึ่งหมัด ใบหน้าของเฉิงเหวินปินก็ซีดเผือด เขาเซถอยหลังไปหลายก้าว กุมท้องไว้ ใบหน้าเขียวคล้ำ จ้องเฉิงซุ่ยซุ่ยเขม็งจนพูดไม่ออก

“เฉิงซุ่ยซุ่ย! เธอเป็นบ้าอะไรขึ้นมา?!” หวังซิ่วหลันจ้องเธออย่างไม่อยากเชื่อ “พี่ใหญ่พูดผิดตรงไหน? เขาไม่ได้ชอบเธอ คนที่เขาชอบคือซูจวิน! เลิกคิดจะได้แต่งเข้าตระกูลลู่เสียเถอะ ตัดใจซะ!”

“ใช่ค่ะ พี่สาว ฉันกับพี่ซิงเยว่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เรารักกัน...” เฉิงซูจวินเอ่ยเสียงอ่อนโยนและน่าสงสาร “ฝืนใจกันไปก็ไม่มีความสุข ขอร้องละค่ะ ช่วยยอมให้เราสองคนได้อยู่ด้วยกันเถอะ...”

“ลู่ซิงเยว่ไม่ชอบฉัน แล้วคิดว่าฉันชอบเขานักหรือไง?” เฉิงซุ่ยซุ่ยยกมุมปาก

“ถ้าอย่างนั้นเธอจะมาอาละวาดอะไร? ก่อเรื่องทำไม?!” เฉิงเต๋อหมิงกล่าวด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ “ตัดสินใจตามนี้ ยกเลิกการหมั้นระหว่างซิงเยว่กับเธอ แล้วให้เขาแต่งงานกับซูจวิน”

เฉิงซูจวินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซ่อนความยินดีไว้ไม่มิด

“ฉันยอมถอนหมั้นกับลู่ซิงเยว่ได้” เฉิงซุ่ยซุ่ยพูด “แต่ฉันมีเงื่อนไข”

“เงื่อนไขอะไร?!” ลู่ซิงเยว่ขมวดคิ้ว

“เธอกับไอ้หลี่ขาเป๋มีความสัมพันธ์ไม่ชัดเจน มั่วเรื่องชายหญิงไปทั่ว แค่ไม่เอาเธอเข้าคุกก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังจะมีหน้ามาต่อรองอีกหรือ?!” เฉิงเต๋อหมิงมีสีหน้าแย่มาก “ฉันไปมีลูกสาวที่ไร้ศีลธรรมแบบเธอได้ยังไง?!”

“พวกคุณคนไหนเห็นกับตาว่าฉันแอบคบชู้กับไอ้หลี่ขาเป๋? มีใครจับได้คาหนังคาเขาหรือไง?” เฉิงซุ่ยซุ่ยหัวเราะเย็นชา พลางกวาดตามองคนรอบข้าง

“ในเมื่อไม่มีใครเห็น นั่นก็แปลว่าพวกคุณใส่ร้ายและทำลายชื่อเสียงฉัน” เฉิงซุ่ยซุ่ยพูดเสียงเย็น ก่อนเน้นทีละคำ “ฉันแจ้งตำรวจเอาผิดพวกคุณข้อหาหมิ่นประมาทได้!”

“เธอต้องก่อเรื่องจนบ้านไม่เป็นบ้าน ทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะตระกูลเฉิงถึงจะพอใจใช่ไหม?!” หวังซิ่วหลันโกรธจนอกกระเพื่อมถี่ ๆ เธอไปมีลูกสาวแบบนี้ได้ยังไง!

ถ้าลูกสาวแท้ ๆ ของเธอเป็นซูจวินก็คงดี!

“ฉันก่อเรื่องเหรอ? ถ้าพวกคุณไม่ใส่ร้ายฉัน ไม่ลำเอียงเข้าข้างตัวปลอมนี่ ฉันจะก่อเรื่องไหม?” เฉิงซุ่ยซุ่ยพูดเสียงเย็น “ตัวปลอมนี่เข้ามายึดชีวิตที่ควรเป็นของฉันไป 19 ปี แล้วยังจะมาแย่งคู่หมั้นของฉันอีก พวกคุณยังจะโทษว่าฉันก่อเรื่องงั้นเหรอ?”

“ฉันควรทำตัวเป็นตุ๊กตาดินเหนียว ปล่อยให้พวกคุณปั้นแต่งตามใจชอบอย่างนั้นหรือไง?”

ลู่ซิงเยว่ขมวดคิ้วแน่น เฉิงซุ่ยซุ่ยคนนี้ปากกล้าเกินไปแล้ว เขาแค่อยากรีบยกเลิกงานแต่ง สลัดเฉิงซุ่ยซุ่ยให้พ้น ๆ จะได้ไม่ต้องคอยตามตื๊อเขาอีก

“ว่ามาสิ เงื่อนไขอะไร” ลู่ซิงเยว่ขมวดคิ้วแล้วถาม

“สินสอดที่คุณเตรียมไว้แต่งงานกับเฉิงซูจวินมีเท่าไร?” เฉิงซุ่ยซุ่ยถาม

“เธอถามเรื่องนี้ทำไม?!” ลู่ซิงเยว่ไม่ค่อยพอใจ

เฉิงซุ่ยซุ่ยพูดเสียงเย็น “ก็ต้องพูดให้ชัดต่อหน้าทุกคนสิ”

ลู่ซิงเยว่กวาดตามองคนในตระกูลเฉิง วันนี้เขามาเพื่อแต่งงานกับเฉิงซูจวินอยู่แล้ว แถมยังเตรียมสินสอดมาด้วย

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็พูดให้ชัดไปเลยดีกว่า

“ผมเตรียมสินสอดไว้ 800 หยวน” ลู่ซิงเยว่กล่าว “มีของสามชิ้นที่ต้องใช้คูปอง พร้อมจักรยานอีก 1 คัน”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเฉิงซูจวินแดงระเรื่อ

เธอรู้อยู่แล้วว่าพี่ซิงเยว่ดีกับเธอ

สินสอดนี้นับว่าโดดเด่นที่สุดในละแวกบ้านใกล้เรือนเคียงแล้ว

ในบริเวณบ้านพักทั้งเขต เด็กสาวที่แต่งงานกันมีเธอคนเดียวที่ได้สินสอดมากที่สุด

“ดีเลย” เฉิงซุ่ยซุ่ยพูด “เดิมทีสัญญาหมั้นนี้เป็นของฉัน ถ้าคุณอยากให้ฉันยอมถอนหมั้นเอง ก็ชดเชยสินสอดพวกนี้ให้ฉันสิ”

“อะไรนะ?!” เฉิงซูจวินเบิกตากว้าง “พี่สาวพูดอะไรเหลวไหล นี่เป็นสินสอดของฉันนะ!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป