บ่ายวันรุ่งขึ้น เฉินนัวกำลังไล่จับไก่ตัวหนึ่งในลานบ้านอีกครั้ง ลุงสามได้ยินเสียงจึงเดินออกมาจากห้องครัว ยืนมองอยู่ตรงประตูพักใหญ่ ก่อนจะทนไม่ไหวแล้วเอ่ยขึ้นว่า “นัวนัว จะไปเอาเรื่องอะไรกับไก่กันล่ะ?”
เฉินนัวมองไก่ที่อยู่ข้างหน้า ไล่ยังไงก็ไล่ไม่ทัน ใบหน้าน้อยๆ พองลมด้วยความโมโห “มันฉวยโอกาสตอนฉันเผลอ แอบกินมันเทศของฉันไป!”
“ก็แค่มันเทศลูกเดียวเอง ลุงสามนึ่งให้อีกลูกก็ได้”
“ไม่ได้!” เฉินนัวกระทืบเท้า “นั่นของฉัน!”
ตอนพูดว่า “ของฉัน” แก้มของเธอพองเหมือนปลาปักเป้า มือทั้งสองกำหมัดเล็กๆ แน่น ยืนอยู่กลางลานบ้าน เส้นผมที่นอนทับมาทั้งคืนชี้โด่ขึ้นมาเป็นกระจุกหนึ่ง
ลุงสามมองท่าทางนั้นแล้วหัวเราะจนตัวงอ ก่อนจะหันกลับเข้าไปในบ้านนึ่งมันเทศให้อีกลูก เพราะนัวนัวของเขาหวงของกินจริงๆ
ตอนยกมันเทศมาให้ มันยังร้อนอยู่ เฉินนัวนั่งยองๆ อยู่บนธรณีประตู ใช้นิ้วสองนิ้วคีบปลายมันเทศแล้วเป่าฟู่ๆ อยู่นาน จากนั้นจึงค่อยๆ กัดไปคำหนึ่ง
ถึงจะร้อนจนเธอต้องสูดปากซี้ด แต่ก็ยังฝืนไม่ยอมปล่อย กัดแทะทีละคำเล็กๆ อย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะมีไก่เจตนาร้ายตัวไหนฉวยโอกาสตอนเธอเผลอมาฉกอาหารไปอีก
โจวผิงบังเอิญกลับมาจากข้างนอกพอดี พอเห็นนัวนัวกำลังกินมันเทศอย่าง “ระมัดระวัง” เขาก็เดินมานั่งยองๆ ข้างเฉินนัว มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปหยิบเศษเปลือกมันเทศชิ้นเล็กๆ ที่ติดอยู่ตรงมุมปากออกให้อย่างเบามือ
เมื่อรู้ว่าโจวผิงกลับมาแล้ว เฉินนัวก็เงยหน้ามองเขา “พี่กลับมาแล้ว! พี่จะกินมันเทศไหม?”
โจวผิงส่ายหน้า “เธอกินเถอะ”
“พี่กินสักคำสิ” เฉินนัวยื่นมันเทศไปจ่อปากเขา ดวงตากลมโตเปี่ยมด้วยความจริงจัง “ฉันกินไม่หมด”
โจวผิงมองตาเธออยู่สองวินาที ก่อนจะก้มลงกัดไปคำเล็กๆ
เฉินนัวยิ้มจนตาหยี แล้วก้มหน้ากัดแทะมันเทศต่อ โจวผิงลุกขึ้นไปล้างมือ เฉินนัวฟังเสียงน้ำไหลซ่า พลางแทะมันเทศไปด้วย แกว่งขาน้อยๆ ไปด้วย
พอกินมันเทศเสร็จ เฉินนัวก็วิ่งไปล้างมือข้างอ่างน้ำด้วยตัวเอง แต่เอื้อมไม่ถึง จึงยกม้านั่งตัวเล็กมาวางแล้วเขย่งปลายเท้า ตักน้ำขึ้นมาล้างมือ ลุงสามตะโกนมาจากในครัวว่า “นัวนัว เล่นน้ำอีกแล้วนะ!”
“ฉันล้างมืออยู่!”
“แค่ล้างมือ ทำไมเสียงดังขนาดนั้นล่ะ?”
เฉินนัวไม่เถียง สะบัดหยดน้ำออกจากมือ แล้ววิ่งกลับเข้าไปในครัว ก่อนจะนั่งยองๆ ข้างเท้าลุงสาม มองเขาเด็ดผัก ลุงสามเด็ดผักหนึ่งกำ เธอก็หยิบไปใส่ตะกร้าหนึ่งกำ ลุงสามก้มมองเธอ “วันนี้ทำไมเชื่อฟังจัง?”
“ฉันเชื่อฟังอยู่แล้ว” เฉินนัวทำสีหน้าจริงจัง
ลุงสามหัวเราะ ก่อนยื่นขึ้นฉ่ายที่เด็ดแล้วให้เธอหนึ่งต้น “ได้ งั้นช่วยลุงสามหักโคนผักออกหน่อย”
เฉินนัวรับมาแล้วก้มหน้าหักโคนผักอย่างตั้งอกตั้งใจ คิ้วน้อยๆ ขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากเม้มแน่น ราวกับกำลังทำเรื่องใหญ่คับฟ้า ลุงสามมองท่าทางของเธอแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจ
โจวผิงเดินเข้ามาจากด้านข้าง เก็บโคนผักที่เธอหักแล้วไปล้าง เฉินนัวเงยหน้ามองเขา ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “พี่ เมื่อวานฉันฝันด้วย”
โจวผิงชะงักไปครู่หนึ่ง “ฝันว่าอะไร?”
“ฝันว่าพี่ใส่ชุดสีดำ เท่สุดๆ เลย” เฉินนัวเอียงคอพลางนึกย้อน “ยืนอยู่บนที่สูงมาก”
มือที่กำลังล้างผักของโจวผิงไม่หยุด “...ชุดเหรอ?”
“อืม! สีดำ ดูเท่มาก!” เฉินนัวทำท่าประกอบ “เหมือนเทพเซียนเลย”
หลังพูดจบ เฉินนัวเองก็ชะงักไป เธอย่อมรู้ว่านั่นคืออะไร นั่นคือชุดของกระบี่เซียนแห่งต้าเซี่ย เป็นชุดของกระบี่เซียนเงาม่านกังวาน เป็นภาพที่เธอเคยเห็นนับครั้งไม่ถ้วนในอนิเมะเมื่อชาติก่อน
แต่ตอนที่เธอพูดออกมา น้ำเสียงกลับธรรมดาเหมือนกำลังพูดว่า “ฉันฝันว่าได้กินซี่โครง” ราวกับเป็นเพียงความฝันธรรมดาจริงๆ
โจวผิงหันมามองเธอแวบหนึ่ง “...อย่าพูดเหลวไหล”
“ฉันไม่ได้พูดเหลวไหล!” เฉินนัวได้สติ แก้มพองขึ้น “จริงๆ นะ! อนาคตพี่ต้องเป็นเทพเซียนแน่!”
ลุงสามที่ได้ยินอยู่ข้างๆ หัวเราะออกมา “ได้ๆ นัวนัวบอกว่าอนาคตแกจะเป็นเทพเซียน งั้นแกก็ต้องพยายามเป็นเทพเซียนให้ได้ล่ะ”
โจวผิงก้มหน้าล้างผักต่อ แต่เฉินนัวสังเกตเห็นว่าหูของเขาแดงขึ้นมาอีกแล้ว เธอนั่งยองๆ อยู่ข้างเตา มองใบหูแดงๆ ของเขาพลางแอบหัวเราะในใจ
บ่ายวันนั้น ลุงสามบอกให้เธอออกไปเล่นหน้าประตูสักพัก แต่อย่าวิ่งไปไกล เฉินนัวสวมเสื้อคลุมบางๆ แล้วออกไปนั่งยองๆ อยู่หน้าประตู
หน้าประตูมีแมวจรจัดตัวหนึ่ง ผอมโซ เฉินนัวหันกลับไปหยิบเปลือกมันเทศชิ้นเล็กๆ มาวางบนพื้น แล้วนั่งยองๆ ดูแมวกิน แมวเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้ากินต่อ
เธอยื่นมือออกไปแตะแผ่นหลังของแมวเบาๆ แมวไม่ได้หลบ เธอลูบอีกครั้ง ปลายหางของแมวกระดิกนิดๆ แมวดี แมวดีจริงๆ
เฉินนัวนั่งยองอยู่ตรงนั้น สัมผัสขนฟูนุ่มบนมือทำให้ในใจเกิดความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก จู่ๆ เธอก็นึกถึงตอนที่ชาติก่อนอ่านตำนานกระบี่ปราบเทวดา แมวตัวนี้เป็นสิ่งที่มีอยู่ในโลกนี้มาแต่เดิม ในหนังสือไม่ได้เขียนถึง แต่มันก็อยู่ตรงนี้
ความคิดนี้ทำให้เธอนิ่งงันไปพักใหญ่ ก่อนจะยิ้มออกมา
เธอลูบหัวแมว “ต่อไปถ้าหิวก็แวะมานะ ลุงสามของฉันทำอาหารอร่อย”
แมวร้อง “เหมียว” ราวกับฟังเธอรู้เรื่องจริงๆ แล้วก็ก้มหน้ากินเปลือกมันเทศต่อ
ขณะที่เฉินนัวนั่งยองๆ เหม่ออยู่ตรงนั้น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนพูดจากด้านหลัง
“เจ้าตัวเล็ก กำลังดูอะไรอยู่?”
เฉินนัวหันกลับไป เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลัง เขาอายุมากกว่าเธอเล็กน้อย สวมเสื้อผ้าบุนวมสีหม่น ใบหน้าเปรอะเปื้อน มือกำหมั่นโถวไว้ครึ่งลูก พลางเอียงคอมองเธอ
เฉินนัวกะพริบตาปริบๆ “...ฉันกำลังดูแมว”
“แมวมีอะไรน่าดู” เด็กชายเดินมานั่งยองๆ ข้างเธอ หักหมั่นโถวออกชิ้นเล็กๆ โยนให้แมว “นี่ เธออยู่แถวนี้เหรอ?”
เฉินนัวพยักหน้า
“ที่บ้านเธอทำอะไรกัน?”
“ลุงสามของฉันเปิดร้านอาหาร” เฉินนัวชี้ไปยังร้านอาหารพื้นบ้านด้านหลัง “อร่อยมากเลย”
เด็กชายมองป้ายร้าน แล้วหันมามองเฉินนัว “งั้นเธอเลี้ยงข้าวฉันสักมื้อได้ไหม? ฉันหิวแล้ว”
เฉินนัวมองใบหน้าผอมโซของเขา แล้วมองหมั่นโถวครึ่งลูกในมือ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “...รอฉันแป๊บนะ”
เธอหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในครัว แล้วไปหาลุงสาม “ลุงสาม หน้าประตูมีเด็กคนหนึ่ง เขาบอกว่าหิว”
ลุงสามชะงัก “เด็กคนไหน?”
เฉินนัวดึงมือลุงสามให้เดินออกไปข้างนอก ลุงสามเดินตามเธอออกจากประตู แล้วก็เห็นเด็กชายตัวเล็กนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมกำแพง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง มือยังกำหมั่นโถวครึ่งลูกไว้ รองเท้าที่สวมอยู่มีรูโหว่ เผยให้เห็นนิ้วเท้าแดงก่ำเพราะความหนาว
ลุงสามเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ เขาถอนหายใจ “ไปเถอะ เข้ามากินข้าวร้อนๆ ข้างใน”
เด็กชายชะงักไป เขาไม่คิดว่าเจ้าตัวเล็กคนนี้จะพาเขาเข้าไปกินข้าวจริงๆ จึงเงยหน้ามองลุงสาม แล้วมองเฉินนัว ก่อนจะเดินตามทั้งสองเข้าไปในบ้าน
ลุงสามตักซี่โครงตุ๋นใส่ชามให้เขา แล้วอุ่นหมั่นโถวให้อีกสองลูก เด็กชายนั่งบนม้านั่งตัวเล็กข้างเตา ก้มหน้ากินอย่างหิวโหย รวดเร็วมาก
เฉินนัวรอจนเขากินช้าลง แล้วถามอย่างสงสัยว่า “เธอชื่ออะไร?”
เด็กชายเคี้ยวหมั่นโถว กลืนลงไป ก่อนจะตอบเสียงอู้อี้ “...หยกน้อย”
“ฉันชื่อเฉินนัว ชื่อเล่นนัวนัว” เฉินนัวเอียงคอ “ต่อไปเธอมาเล่นกับฉันได้นะ”
หยกน้อยมองเธอ ดวงตาสว่างวาบขึ้นมา ก่อนจะก้มหน้าดื่มซุปต่อ
คืนนั้น เฉินนัวนอนอยู่ในผ้าห่ม พลางนึกถึงแมวตัวนั้นกับหยกน้อย โลกใบนี้มีเรื่องราวมากมายที่ไม่ได้เขียนไว้ในหนังสือ แต่สิ่งเหล่านั้นกำลังค่อยๆ เติมเต็มโลกของเธอทีละน้อย
เธอพลิกตัวแล้วพูดเสียงเบา “พี่ วันนี้ฉันทำเรื่องดีด้วยนะ”
โจวผิงส่งเสียงอืมอู้อี้มาจากอีกฝั่ง “...เห็นแล้ว”
“พี่ก็คิดว่าใช่ไหมล่ะ”
“...อืม นอนได้แล้ว”
เฉินนัวดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงคางแล้วหลับตา เธอนึกถึงภาพแมวตัวนั้นเลียเปลือกมันเทศอยู่กลางหิมะในตอนกลางวัน แล้วก็นึกถึงท่าทางของหยกน้อยที่นั่งขดตัวอยู่หน้าประตู ความคิดหนึ่งในใจค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ว่า...
ชาติที่แล้ว ตอนเธอมองโลกใบนี้ผ่านหน้าจอ เธอเห็นเพียงเรื่องราวยิ่งใหญ่เหล่านั้น ทั้งคมดาบวูบไหวและการจากลา
แต่เมื่อได้มาอยู่ในโลกนี้จริงๆ เธอถึงพบว่าโลกใบนี้มีสิ่งต่างๆ มากมายยิ่งกว่าที่เขียนไว้ในหนังสือ ทั้งสิ่งที่เป็นจริงและอบอุ่น เธอจึงอยากเฝ้ามองสิ่งเหล่านั้นให้ดี และจดจำมันเอาไว้