เพียงกวาดเทพญาณ จี้ชิงโจวก็ “มอง” เห็นภาพภายในเรือนไผ่อย่างชัดเจน
ชายหนุ่มรูปร่างผอมบางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ มือจับพู่กันขนหมาป่า เบื้องหน้าปูแผ่นกระดาษเซวียน ดูคล้ายกำลังจะเขียนอะไรบางอย่าง
แม้จะอยู่ในห้องซึ่งมีค่ายกลฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่นคอยรักษาอุณหภูมิ เขาก็ยังคลุมกายด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาว เมื่อขับเน้นกับใบหน้าซีดเซียว ยิ่งทำให้ดูอ่อนแอน่าทะนุถนอม
ยามนี้ มือซ้ายของชายหนุ่มกำหลวม ๆ ยกขึ้นจ่อริมฝีปาก ไอไม่หยุด ตรงมุมปากมีเลือดสีแดงสดซึมออกมา กลิ่นคาวหวานที่ลอยอวลในอากาศแผ่ออกมาจากตัวเขา
จี้ชิงโจว “มอง” เห็นว่าบริเวณลำคอด้านข้างของชายหนุ่มซึ่งเสื้อคลุมปกปิดไม่มิด มีผ้าพันแผลพันซ้อนกันเป็นชั้น ๆ เผยให้เห็นราง ๆ
เห็นได้ชัดว่ากลิ่นคาวเลือดมาจากบาดแผลภายนอกที่เขาซ่อนไว้
ก่อนจี้ชิงโจวออกเดินทางไปทดสอบในแดนลับ นางเคยพบสุ่ยตู้เฉินครั้งหนึ่ง ตอนนั้นศิษย์พี่สามยังไม่ได้รับบาดเจ็บ
ระหว่างที่นางออกจากสำนัก จนถึงตอนเกิดเรื่องและถูกคุมขัง มีคนไปหาสุ่ยตู้เฉิน ทั้งยังลงมือทำร้ายเขา!
ในดวงตาอันสงบนิ่งของจี้ชิงโจวปรากฏไอสังหารแวบหนึ่ง
ทันใดนั้น นางได้ยินเสียงแผ่วเบาคล้ายดังอยู่ข้างหู
มีทั้งเสียงผู้หญิง ผู้ชาย เด็กหนุ่มเด็กสาว และคนชราที่ใกล้สิ้นอายุขัย เสียงนับไม่ถ้วนซ้อนทับก้องกังวาน ประหนึ่งร่ำไห้คร่ำครวญ ฟังเนื้อความไม่ชัดเจน ทว่าจิตใจกกลับถูกดึงดูดไปโดยไม่รู้ตัว
แววตาจี้ชิงโจวพร่าเลือนไปชั่วขณะ ถัดมา นางก็กัดปลายลิ้น ความเจ็บปวดทำให้นางได้สติกลับมาในทันที
เกือบไปแล้ว ฉันเกือบถูกมารในใจล่อลวงอีกครั้ง
เงามืดจากเหตุเภทภัยเมื่อ 10 ปีก่อนยังคงตามหลอกหลอนนางจนถึงทุกวันนี้ นางไม่อาจก้าวข้ามมันไปได้ จึงถูกมารในใจย้อนกัดได้ง่าย
จี้ชิงโจวสูดหายใจลึก ท่องเคล็ดชำระจิตในใจเพื่อสงบสติ เสียงข้างหูจึงค่อย ๆ เลือนหายไป