โลหิตหัวใจที่เจือจางแล้วไม่อาจฟื้นฟูบาดแผลทั่วร่างของสุ่ยตู้เฉินได้ในคราวเดียว หากแต่ภายใต้การควบคุมของเจตจำนงเขา มันรวมตัวอยู่ตรงตันเถียนที่เสียหายและเส้นลมปราณสำคัญหลายสาย
หากฟื้นฟูได้ สุ่ยตู้เฉินก็จะสามารถดึงพลังวิญญาณบางส่วนมาใช้ ไม่ต้องเป็นคนไร้ประโยชน์อีกต่อไป
ทว่าวิธีฟื้นฟูนั้นราวกับหงส์เพลิงอาบไฟแล้วคืนชีพ ต้องผ่านความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกทึ้งจนแทบมอดไหม้เป็นเถ้าถ่านเสียก่อน บาดแผลจึงจะสมาน
สุ่ยตู้เฉินกัดริมฝีปากจนแทบแตก เส้นผมและอาภรณ์ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ยิ่งขับให้เขาดูเปราะบาง ราวกับบุรุษงามผู้เจ็บป่วย
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งคืน แสงรำไรเริ่มปรากฏที่ขอบฟ้า สุ่ยตู้เฉินราวกับคนจมน้ำที่เพิ่งได้รับการช่วยเหลือ ร่างกายผ่อนคลายลง ก่อนจะนอนแผ่บนเตียง หอบหายใจเฮือกใหญ่
จี้ชิงโจวคอยคุ้มกันเขาอยู่ข้างเตียงมาตลอด พอเห็นสภาพเช่นนั้นก็รีบถามว่า “ศิษย์พี่สาม ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?”
สุ่ยตู้เฉินไม่ได้ตอบในทันที เพียงยกมือขวาขึ้น ปลายนิ้วซีดขาวของเขามีแสงสีน้ำเงินสว่างวาบ อากาศรอบด้านชุ่มชื้นขึ้น
แสงสีน้ำเงินนั้นแปรเปลี่ยนเป็นสายธาร ลูบไล้แก้มของจี้ชิงโจวเบา ๆ เช็ดฝุ่นที่นางเผลอเปื้อนมาตอนรีบร้อนเดินทางออกให้
ทันทีที่เห็นแสงสีน้ำเงินสว่างขึ้น ขอบตาของจี้ชิงโจวก็แดงเรื่อ “สิบปีแล้ว… ศิษย์พี่สาม ในที่สุดท่านก็กลับเข้าสู่หนทางบำเพ็ญได้อีกครั้ง!”
ในฐานะศิษย์น้อง จี้ชิงโจวรู้ดียิ่งกว่าใครว่าสุ่ยตู้เฉินมุ่งมั่นและหมั่นเพียรในการบำเพ็ญเพียงใด
เคราะห์ร้ายเมื่อสิบปีก่อนทำลายความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมา ทั้งยังตัดความหวังในอนาคตของสุ่ยตู้เฉินจนสิ้น!