เถ้ากระดาษลอยค้างอยู่กลางอากาศ
ตัวอักษรห้าคำว่า “หมู่บ้านจี้จิ้งเปิดโต๊ะเลี้ยง” แผ่กลิ่นอายควันไฟของผู้คนเป็น ๆ ออกมา
แม่น้ำหยินใต้ดินบริเวณอ่าวเฉวียนเหอที่เพิ่งสงบลง พลันส่งเสียงกระแทกขึ้นมาอีกครั้ง
เสือเหิงเจียนยกมือกำ
แสงอสนีบรรจบเข้าหากัน
เถ้ากระดาษสลายกลายเป็นความว่างเปล่า
“ศิลาที่เก้าไม่ได้อยู่ด้านนอกหมู่บ้านจี้จิ้ง”
เขามองผู้อาวุโสแห่งหน่วยบัญชาการปราบหยิน
“อีกฝ่ายย้ายศิลาเข้าไปในหมู่บ้านแล้ว”
สีหน้าผู้อาวุโสเปลี่ยนไป
ศิลาทั้งเก้าเดิมทีเป็นดุจแม่กุญแจที่ผนึกเขตหมู่บ้านเอาไว้
หากมีผู้เปลี่ยนตำแหน่งศิลาและพลิกค่ายกลกลับด้าน แม่กุญแจย่อมกลายเป็นกุญแจเปิด
เหลยเสวียนจื่อพลันเข้าใจ
“มีคนคิดอาศัยศิลาผนึกหยางเสินเปิดผนึกภายในหมู่บ้านจี้จิ้ง”
“เรือข้ามราชันที่ปรากฏคืนนี้เป็นเพียงตัวล่อ”
เสือเหิงเจียนมองไปยังอ่าวเฉวียนเหอ
“และยังเป็นสะพานด้วย”
“ปลายด้านหนึ่งเชื่อมกับแม่น้ำหยิน อีกด้านเชื่อมกับหมู่บ้านจี้จิ้ง”
“หากอ่าวเฉวียนเหอพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง สิ่งที่อยู่ในหมู่บ้านก็จะไหลตามแม่น้ำหยินเข้าสู่เขตเมืองได้”
เสียงกระดิ่งทองแดงดังมาจากที่ไกล
แท่นพิธีสีชาดแห่งหนึ่งค่อย ๆ ลอยลงมาจากท้องฟ้ายามราตรี
แท่นพิธีนั้นมีผู้บำเพ็ญขั้นตำหนักม่วงสี่คนช่วยกันประคอง มุมทั้งสี่แขวนกระดิ่งทองแดงปราบผี บนแท่นมีผู้อาวุโสสวมชุดผ้าป่านนั่งขัดสมาธิอยู่
หลังลงถึงพื้น ผู้อาวุโสก็ประสานมือคารวะเสือเหิงเจียนก่อน
“เจียงเจิ้นเยว่ จากแท่นปราบมารและที่ว่าการตั้งแท่นประกอบพิธี”
“คารวะจอมแท้เสวียนเหิง”
เสือเหิงเจียนพยักหน้า
“พาคนมามากเท่าใด?”
“แท่นพิธีสาขาทั้งสามแห่งใกล้เจียงหัวมาถึงครบแล้ว”
เจียงเจิ้นเยว่หันไปมองแม่น้ำหยินใต้ดิน
“ปิดผนึกอ่าวเฉวียนเหอใหม่ก่อน จากนั้นอาศัยกลไกพลังของทั้งสองแห่งอุดช่องโหว่ของหมู่บ้านจี้จิ้ง”
“ผนึกได้นานเท่าใด?”
“หากศิลาที่เก้าไม่อาจคืนตำแหน่ง อย่างมากก็เจ็ดวัน”
“พอแล้ว”
เสือเหิงเจียนหันหลังออกคำสั่ง
“เหลยเสวียนจื่อคุมทิศตะวันออก”
“หานเฉิงเย่คุมทิศตะวันตก”
“หน่วยบัญชาการปราบหยินเฝ้าเส้นชีพจรหยินทางเหนือ”
“แท่นปราบมารและที่ว่าการตั้งแท่นประกอบพิธีเปิดแท่น รับช่วงควบคุมจุดศูนย์กลางค่ายกล”