ภูเขาหยินแห่งยมโลก
นอกด่านที่เจ็ด สายลมยมโลกพัดชายเสื้อเต๋าเก่าคร่ำคร่าทั้งเจ็ดตัวไหวสะบัด
เข็มทิศห้าธาตุเทียนกังลอยอยู่กลางอากาศ บนผิวกระจก หลูเจี้ยนอันออกจากที่พักของสวี่หนานแล้ว กำลังเดินไปตามถนนมุ่งหน้าไปยังอ่าวเฉวียนเหอ
ในมือเขากำบัตรเชิญสีแดงใบนั้นไว้
ตัวอักษรเลือดบนบัตรเชิญซึมออกมาไม่หยุด
หยดเลือดแต่ละหยดร่วงลงพื้น แล้วแปรเป็นรอยเท้าเล็ก ๆ เปียกชื้นรอยหนึ่ง
นักพรตเฒ่าคิ้วขาวมองอยู่ครู่หนึ่ง
“เด็กคนนี้ไม่มีแผนจะกลับไปอาคารหนิงอัน”
นักพรตเฒ่าหน้าแดงที่อยู่ข้าง ๆ กอดกระบี่ไว้
“กลับไปทำอะไร?”
“ไปหาหนุ่มน้อยตระกูลเฉิน”
“ไปหาก็ไร้ประโยชน์” นักพรตเฒ่าหน้าแดงกล่าว “รากฐานตำหนักม่วงของเจ้าหนุ่มตระกูลเฉินเสียหายตั้งแต่ปีนั้น หากสู้สุดชีวิต อย่างมากก็ปล่อยการโจมตีของหยินเสินได้หนึ่งครั้ง สยบสิ่งที่อยู่ใต้ห้างสรรพสินค้าอ่าวเฉวียนเหอไม่ได้หรอก”
ชายชราผู้ประคองเจดีย์อสนีสามชั้นขมวดคิ้ว
“แม่น้ำหยินเอ่อล้น เรือข้ามราชันปรากฏขึ้นบนโลก”
“จำนวน 327 ยังเกี่ยวข้องกับหมู่บ้านจี้จิ้งอีกด้วย”
“นี่ไม่เหมือนการจัดวางของราชันผีธรรมดาเลย”
ทั้งเจ็ดคนต่างเงียบงัน
ไกลออกไปบนภูเขาหยินมีเสียงโซ่ตรวนดังมา
เหล่าวิญญาณหยินเดินก้มหน้าผ่านด่านเป็นกลุ่ม ไม่มีใครกล้ามองมาทางนี้แม้แต่คนเดียว
ร่างจริงของเทพวัวกับเทพม้ายืนอยู่หน้าที่ว่าการศิลาดำ พยายามลดการมีตัวตนของตนให้มากที่สุด
เมื่อครู่พวกมันแค่ไปจับวิญญาณดวงหนึ่งเท่านั้น
แต่พอถามไถ่ไปถามไถ่มา กลับมีทั้งกระบี่พาดคอ และตราผนึกที่เขียนว่า “ใช้จัดการหยินเสินโดยเฉพาะ” เพิ่มขึ้นมาเหนือศีรษะ
ความเสี่ยงในการทำงานของหน่วยยมโลกช่วงนี้เกินขีดจำกัดไปหน่อยแล้ว
นักพรตเฒ่าคิ้วขาวยกมือสะบัด
ภาพบนเข็มทิศขยายเข้าไปใกล้
หลูเจี้ยนอันขึ้นรถรับจ้างผ่านแอปแล้ว คนขับมองตำแหน่งปลายทาง พลางขยับปากไม่หยุด ราวกับกำลังเกลี้ยกล่อมให้เขาเปลี่ยนจุดหมาย
หลูเจี้ยนอันก้มหน้าสแกนจ่ายเงิน 200 หยวน
คนขับหุบปากทันที
รถมุ่งหน้าไปยังอ่าวเฉวียนเหอ
ใบหน้าของนักพรตเฒ่าหน้าแดงคล้ำลง
“เจ้าหนุ่มนี่จะไปถิ่นราชันผี ยังต้องจ่ายค่ารถเองอีกหรือ?”
“เขาเมาซานในโลกมนุษย์ยากจนถึงเพียงนี้แล้วหรือ?”